MENUMENU

Afhankelijk

Doorgewinterde single Anja is gewend alles zélf te regelen. Dat gaat goed, meestal...

 

Als doorgewinterde single ben ik gewend alles zélf te regelen. Het meeste gaat ook op de automatische piloot en hulp vragen? Nee…niet echt, eerst zelf proberen en nog eens proberen en dan lukt het bijna altijd wel. Twee uitzonderingen daar gelaten. Als het met stroom of elektronica (computer, telefoon, koffiezetapparaat e.d.) te maken heeft, dan raak ik bijna in paniek en roep er direct een techneut bij.
Je kunt dus wel stellen dat ik een zelfstandig mens ben die in alle vrijheid doet en laat (in het redelijke hoor
) wat ze wil.

Alles gaat zoals het altijd gaat, totdat

ik drie weken geleden ineens overvallen werd door een acute draai – duizeligheid, zoals de arts dat zei. Ik kón echt geen kant op. Alles draaide en wankelde om mij heen en in mij. Ik was zo beroerd dat ik zelfs de dokter belde om te vragen wat er met me aan de hand was. Ik heb toen het domste gedaan wat ik kon doen: ik ben –zo beroerd als ik was – in de auto gestapt en naar de dokter gegaan. Simpelweg omdat ik maar één ding wilde: bij de arts zijn voor het geval het écht mis zou gaan met me, dan was ik er maar vast.

Uiteraard kreeg ik later fiks op mijn kop: je had iemand moeten bellen en vragen om je te brengen en zo meer. Allemaal waar en nú zeg ik dat ook. Echter….het regelen en handelen zit zó in mijn “systeem” dat ik er echt niet aan gedacht heb om hulp te vragen. Het is goed afgelopen en na het bezoek van de arts heb ik 2 dagen alleen maar op bed gelegen: ogen dicht, niet bewegen anders werd de misselijkheid en draaierigheid weer erger.

Mantelzorg

Wat was ik blij dat mijn zusje dat weekend kwam en wat was en is het moeilijk voor mij om alles uit handen te geven. Zo beroerd als ik was, ik bleef alert en wilde dingen blijven regelen. Al was het op afstand en vanuit mijn stoel met mijn hoofd heel stil: ik zag alles om me heen en ……..kon zelf NIKS. Samen met mijn andere zus en broers die op bezoek kwamen, regelde ze alles prima. Alleen, …daar ga ik weer: anders dan ik het zelf zou doen. Dát toelaten en loslaten is verschrikkelijk moeilijk voor mij.

Frustratie en dankbaarheid wisselden elkaar die hele week af. Dankbaar voor alle mensen die er voor me zijn en dingen deden, dankbaar naar God dat die mensen op mijn pad geeft en me had bewaard tijdens die autorit. Frustratie dat ik een week lang niks kon zonder een ander en heel veel moest vragen. Foeterend op mijn lichaam dat me voor mijn gevoel in de steek liet, zo onverwachts en zo onvoorspelbaar en … zó lang (in mijn ogen). Langzaam, heel langzaam knapte ik op en daarbij kwam het besef… Als ik zo slecht afhankelijk kan zijn van mensen, ben ik dat dan wel van God? God vraagt van ons of we in afhankelijkheid van Hem willen leven. Of zoals ik dat zie: als het anders gaat als ik denk dat goed zou zijn, vertrouw ik dan op Hem? Laat ik dan toe dat het, zoals Hij het doet, het ook goed is? Kan ik het uit handen geven en overlaten aan Hem terwijl ik rustig en stil blijf zitten?

Overgave

Persoonlijk denk ik dat deze acute duizelingwekkende week voor mij een les is geweest: afhankelijk te zijn van mensen, hulp vragen aan mensen en zo in het verlengde van deze praktische kant mijzelf ook weer over te geven aan Gods leiding, hoe graag ik ook altijd alles zélf wil regelen.

Afhankelijkheid: levenslange les voor mij

Wordt vervolgd…..

foto Wieger van der Weerd

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars