Afscheid van vaders

Aanwezig zijn bij de begrafenis van iemand die je niet kent, wat steek je daar van op?

Ik kende hen niet. De kans bestaat dat ik ze ooit in de ogen heb gekeken en de hand heb geschud. Op straat was ik ze waarschijnlijk voorbij gelopen. Beide mannen waren voor mij ‘de vader van’. Dus was ik erbij toen hun geliefden afscheid van deze mannen namen.

Ik kende hen niet. De dochter vertelde hoe haar vader van haar hield. Hoe de band was tussen haar, enig kind, en haar vader. Over hun rituelen, dat ze samen voetbal keken. Hoe trots hij op haar was. Hoe ze afscheid namen toen het einde naderde.

Er werd geknikt, geweend en gelachen

De zoon deelde een anekdote van een reisje samen. Vertelde dat hij wist dat het zijn vader niet om het doel, het zien van de zonsverduistering, was gegaan, maar om het samenzijn. Hij vertelde hoe zijn vader besloot om op de camping een sluiproute te nemen, waardoor hij hard ten val kwam en zichzelf bezeerde. Kenmerkend voor de man die hij was: als hij iets in zijn hoofd had, dan deed hij dat.

Er werd instemmend geknikt, zachtjes geweend en ook gelachen. We waren bijeen om afscheid te nemen van bijzondere mensen. Van hardwerkende, liefdevolle vaders. Van mensen die heel, heel erg gemist worden.

Ik kende hen niet. Maar ik heb ze leren kennen. Dankzij de verhalen van hun geliefden.

Foto: Gijs Brinkman

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Neeltje Waagmeester

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars