MENUMENU

In de heilige stilte

Toen ik vanochtend vroeg wakker werd, leek het alsof ik ‘s nachts met woning en al ergens anders neergeplant was. Een in nevelen gehuld landschap vloeide langs mijn raam. Dat beeld wilde ik vastleggen. Dat alles bracht me terug naar Silent Sky.

Verandering

In 1994 ben ik van de vader van mijn kinderen gescheiden. De twee jaren ervoor waren moeilijk, maar de jaren die volgden zouden zeker zo zwaar zijn. Drie kinderen in de leeftijd van 3.5 jaar, 7 en 8 en hun moeder moesten zich letterlijk en figuurlijk herpositioneren. Een nieuw huis, een nieuwe leefomgeving en vooral een nieuw levensritme. Want alles komt op zijn kop te staan voor alle betrokkenen. Toen we eenmaal een prettige modus hadden gevonden, leek ons gezinnetje te reilen en zeilen. De dagen werden vooral bepaald door de school van de kinderen, hun clubjes en mijn werk. Achteraf gezien gaf het structuur, maar mijn eigen verwerking van de echtscheiding werd onbewust onder het tapijt geveegd. Het welzijn van de kinderen kreeg de hoogste prioriteit.

Coral Beaches

In 2002 had ik tijd en geld om er een weekje in mijn eentje tussenuit te gaan. Ik koos heel bewust voor een voor mij onbekende bestemming: Schotland, en om precies te zijn het eiland Sky. Sky wordt ook wel Silent Sky genoemd. Naast het prachtige Schotse landschap, trok dat stille, toch wel afgelegen schiereiland aan de westkust me. Ik zocht rust en ruimte. Ik was bekaf. Ik zocht mezelf in wezen. Tijdens een van mijn wandeltochten kwam ik bij het schitterende Coral Beaches. Het ligt aan een baai. Langs het water ligt schelpenzand en in het midden van de grond rijzen twee groene heuvels  op. Hoe verder ik het gebied inliep, hoe stiller het in mij werd. Wat ik voelde kan ik niet letterlijk verwoorden, maar het was iets dat boven alles uitsteeg. Iets ruim en stil. Ik beklom de hoogste heuvel en ging daar met opgetrokken knieën zitten. Uren heb ik daar zo stil zitten kijken naar de strook schelpenzand en het water. Ik had het niet warm of koud, kreeg geen kramp van het stille zitten en kon alleen maar zwijgen. En onverwacht ‘brak ik’ en huilde stil maar niet te stoppen. Alle verdriet, maar ook de eigen verantwoordelijkheid in de hele periode rond de echtscheiding, werd voelbaar en helder en op een zo zuivere manier, dat ik moet concluderen dat het me ‘aangereikt werd. Ik werd liefdevol gelouterd.

Herinnering

Een mens op vakantie maakt foto’s. Ik wilde een momentopname van het prachtige gebied, waar het zo stil kon zijn, maar waar ook zoveel kon gebeuren. Adembenemend mooi en ademstokkend ‘groots’ is het daar. Alle goddelijks heel compact op één plaats. Voor mij is het heilige grond.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars