MENUMENU

Als de lat te hoog ligt, kan je er altijd nog onderdoor lopen!

"O nee! De tuin ziet er uit als een oerwoud! Zijn we daar nou al die tijd hard voor aan het werk geweest? Al ons werk voor niks!" roept Maria naar Joost die een paar meter achter haar loopt met wat boodschappen. Ze ziet manshoog onkruid, brandnetels en vooral géén Dahlia's. Ergens tussen de brandnetels hangen vijf appeltjes te pronken in een stoer en vastberaden appelboompje. De moed zakt haar fors in de schoenen.

Dromen over relaxen

Sinds september vorig jaar hebben wij een volkstuin. Of beter: een huisje op een volkstuin. Omdat we in een flat wonen, leek ons dat heerlijk. Zo kunnen we naar de tuin wanneer het goed weer is en kunnen de kinderen lekker buiten spelen. Terwijl wij relaxen met onze benen omhoog en een beetje schoffelen hier en daar.

Maar eerst hard werken

Toen we het huisje kochten, stond het nog vol met de wat onpraktische spullen van de vorige eigenaar. Dus sleepten we zo goed als de hele inventaris naar buiten en de halve IKEA weer naar binnen. Joost bouwde bedden die stiekem ook kast konden zijn, ik regelde zonnepanelen en een koelkast. Via Marktplaats scharrelden we een tuinset bij elkaar en begin dit jaar waren we daarmee klaar voor de zomer én de tuin.

Onze tuin als veelbelovend nieuwkomer

“Beseft u wel dat een tuin veel onderhoud vergt? En dat dit een Volkstuinvereniging is en geen camping?”, had het bestuur ons streng op het hart gedrukt bij onze toelating tot de vereniging. “Ja hoor!”, had ik hen enthousiast verzekerd. “Ik hou van tuinieren en ik zie de Dahlia’s al helemaal voor me”. En dus plantten we fruitboompjes en een wagonlading Dahlia’s. Onze tuin zou met stip en ster als veelbelovend nieuwkomer vermeld worden tijdens de jaarlijkse tuinenschouw.

Maar het werd een oerwoud van onkruid

En daar stonden we dan. Acht weken geleden hadden we de tuin keurig achter gelaten, de eerste spruiten Dahlia al uit de grond piepend. We hadden aardappels gepoot, prachtige Lupine en Papaver in de grond gezet, kruiden gezaaid en geplant maar vooral; het onkruid was er na dagen zwoegen eindelijk uit. Maar toen volgde een mini-zondvloed en besloot de blinde darm van Joost eens fors te gaan rebelleren, waardoor we niet naar de tuin konden. Die fatale combinatie leverde uiteindelijk wéér een heus oerwoud op. Ik kon wel janken! Joost ook trouwens.

Wij wilden geen tuin!

Eenmaal een paar dagen verder begon het me te dagen; wij wilden geen tuin, maar een huisje met een tuin om te kunnen relaxen met de kinderen. Een badje in de tuin, een zandbak, een skelter en een glijbaan op termijn. En dat kán, hoewel dus met wat pijn in het hart, voorlopig best zonder Dahlia’s of een eervolle vermelding door de tuinschouwcommissie. Als de lat te hoog ligt, kan je er tenslotte het beste maar onderdoor lopen.

Ons doel voor ogen

En dus houden we nu ons doel scherp voor ogen. De tuin moet ontspannen en leuk zijn en geen onmogelijke opgave. En dat betekent in onze tuin; gras. Borders; gras! Moestuin; gras! Fruittuin; gras! Kortom; “Gras, the musical” voor én na de pauze. Kunnen we het onkruid gewoon wegmaaien en daarna weer met onze benen omhoog in de relax-modus. En die Dalia’s? Die blijken dit jaar zelfs bij de meest ervaren volkstuinders totaal verzopen. En stiekem helpt dat toch ook een beetje 😉

image1

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Maria

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars