MENUMENU

Als je moeite hebt met de kerk maar wel wilt blijven geloven

Wat doe je als er zoveel dingen in je kerk worden gedaan en gezegd, waar je niet meer achter kunt staan, maar je wel wilt blijven geloven? Als we bekende Nederlanders moeten geloven is het antwoord simpel: schrijf je uit! Maar dat voelt niet bevredigend, alsof je het kind met het vieze badwater weggooit. Hoe ga je er dan mee om?

Maandag zagen de kijkers van RTL Late Night hoe verslaggever Lex Uiting zijn uitschrijfformulier inleverde bij de pastoor van zijn woonplaats. Aanleiding was het onderzoek van het CBS, waaruit bleek dat voor het eerst een minderheid van de Nederlanders zich rekent tot een religieuze groepering. Sjoerd Müller schreef daar eerder een blog over voor MijnKerk.nl. En zo schaarde Uiting zich in de rij van bekende Nederlanders die zich uit laten schrijven uit de kerk, zoals eerder Klaas Dijkhoff en Albert Verlinde, die ik eerder een open brief schreef.

Makkelijke oplossing?

Dijkhoff, Verlinde en Uiting doen voorkomen alsof dit de oplossing is voor het onbehagelijke gevoel bij dingen die gebeuren in de kerk: schrijf je maar uit. In hun toelichting hoor ik niets over geloof dat bij de kerk hoort. Of ze hebben het geloof afgezworen of ze hebben een alternatief gevonden. Dan sta je behoorlijk in de kou als je wel wilt blijven geloven, maar ook moeite hebt met de kerk. Wat moet je dan?

Een goed gesprek

Ik was geraakt door de gastvrije houding van de pastoor van Lex Uiting, die zei: “Zullen we er nog eens rustig over praten? Ik ben zo bang dat je anders met het badwater het kind weggooit.” Nu had dat gesprek voor Uiting geen zin meer, omdat Uiting het spreekwoordelijke kind (het geloof in deze vergelijking) al overboord had gegooid. Het valt mij op hoeveel mensen er in de kerk zijn waarmee je wel een goed gesprek kunt voeren. Misschien is dat voor jou niet de dominee of de pastoor of het kerkbestuur, maar dan wel andere mensen die deel uitmaken van een gemeenschap. Geloof kun je juist in een goed gesprek versterken. De eerste leerlingen van Jezus ervoeren dit al toen ze gedesillusioneerd uit Jeruzalem teruggingen naar Emmaüs en dachten dat het allemaal voorbij was. Hun hart begon te branden in hen toen ze met elkaar in gesprek gingen waarover het ook al weer ging in het geloof. En ze voelden Jezus’ aanwezigheid (Lucas 24: 13 e.v.)

Ook buiten de kerk

En ook buiten de kerk kun je dat gesprek voeren. Er zijn zoveel mensen die een weg zoeken in hun geloof buiten de kerk, en dat kan ook. Sterker nog, waar twee of drie mensen in zijn Naam aanwezig zijn, is God in hun midden. En zoek het dus niet alleen in jezelf, zoek mensen op en zoek samen. Er zijn zoveel mooie initiatieven in ons land, waarin ook kerken nieuwe vormen zoeken ‘buiten de kerk’. Zo vind je overal in Nederland pioniersplekken.

Geloof gaat niet over de kerk

Geloof hangt niet aan een gebouw of een instituut. En het kan zijn dat je om wat voor reden dan ook, misschien ook heel persoonlijk, je met je geloof je niet meer thuis voelt in die kerk. De kerk kan het je heel moeilijk maken in je geloof, maar je geloof gaat over meer dan de kerk. Dat gaat over God en over Jezus. En wat er in de kerk gebeurt kan je doen wankelen in dat geloof. Maar geloof gaat niet over de kerk. Geloof gaat over God en Jezus. Blijf daarover het gesprek zoeken.

7 reacties op “Als je moeite hebt met de kerk maar wel wilt blijven geloven
  1. Cathi schreef:

    Ook ik kom niet meer in de kerk. In mijn pubertijd ben ik behoorlijk teleurgesteld in de voorgangers en de mensen die in de kerk kwamen. Jaren heb ik geleefd zonder geloof omdat ik dacht het wel alleen te kunnen. de laatste paar jaar ben ik weer opzoek gegaan naar een relatie met God, ik ben er nog niet. Ik ben niet niemand die makkelijk over het geloof praat, maar ik ken wel iemand bij wie ik terecht kan met vragen over het geloof.

  2. Gepke Kerssen schreef:

    Soms heeft je moeite te maken met jouw kerk en kun je een kerk vinden waar je je wel thuis voelt.

    • Marijke Bezemer. schreef:

      Nieuwe energie opdoen, je accu opladen.
      Verstandelijk/lichamelijk – gehandicapte/beperkte medemensen geven en hebben mij inzicht gegeven wat werkelijk van waarde is. Een kostbaar geschenk! Nieuwe energie opdoen, je accu opladen, contact krijgen, elkaar aanvoelen middels het Woord aan ons gegeven. Ieder is anders ieder beleeft anders maar die klik dat vonkje dat overspringt naar je innerlijk een gevoel van erbij horen geeft energie om verder te gaan. Je hebt er niet altijd een gezicht bij nodig. Dat heb je eigenlijk ook niet bij de mensen vanuit de Bijbel. Niet zien en geloven hoe voelt dat? Dat kan je niet vertellen het is een gevoel in je diepste innerlijk. Die verbondenheid is kostbaar een schat van ongekende waarde welke we met elkaar mogen delen. Gelijkgestemd wil niet zeggen dat je allemaal het zelfde bent neem een koor geen stem is precies gelijk. De sopraan zingt de melodie. Je hebt ze hoog en laag. Maar je hebt een dirigent nodig deze hoeft geen zangtalent te zijn maar hij/zij moet wel gevoel hebben voor muziek. Zijn weg volgen ieder met zijn/haar talent de tegenstem in je zelf ontdekken om samen op pad te gaan naar de stip op de horizon.

      Lampionnetje.

      Zijn licht schijnt in eeuwigheid.
      Zijn kracht verborgen binnenin.
      Omvat door vurig, oranje – rood.
      Gezaaid keer op keer vanuit.
      Zijn hart en ziel omgord door-
      Ragfijn kantwerk beschermd.
      Bevrijd, uitziend naar het Licht.
      Dat nooit meer dooft tot –
      De dag dat Hij wederkomt. MBvD. 9 – 7- 2018

  3. Boudewijn Hansen schreef:

    Geloven kan zoveel betekenen meer dan de christelijke doctrine beschrijft. Ook in deze uitleg mis ik dat. Niet teleurstelling, maar de eenzijdige benadering en uitsluiting i.p.v. intergratie van andere religieuze stromingen mis ik daar.

  4. marjan schreef:

    Ik denk dat geloven meer is dan het gebouw of de regels, die regels moet je toepassen niet prediken. Zullen we daar met zijn allen naar streven??

  5. Lenneke de Jonge schreef:

    Ook ik (83) ben 30 jaar geleden uit de kerk gevlogen. Het onrecht dat ik zag, de pesterijen naar mijn dochter en mij (jaloezie enz.), had ik ‘s avonds alles voorbereid en de volgende dag was alles verstopt. de discriminatie van vrouwen. sommige mannen werden betaald voor hun aandeel, maar de vrouwen niet ….. “Je kan onderwijzers toch niet iets voor niets laten doen”…en toen ik vroeg, waarom huisvrouwen dan niet .was het antwoord “dat is nu eenmaal zo gegroeid”.
    Ik had het veel eerder moeten doen, dan was ik niet zo beschadigd.
    Langzaam maar zeker verdwijnt alles,…eerst het lezen aan tafel of ‘s morgens , later het bidden, eigenlijk is er niets meer over.
    Ik zeg wel eens “God was er nooit voor mij”en nu wil ik er niet meer zijn voor/van Hem.
    We hebben als gezin één voor één al onze functies opgezegd en hebben ons laten uitschrijven……nooit heeft iemand ons bezocht of gevraagd naar het waarom.
    Ik denk dat als ik gedwongen zou worden een kerk binnen te gaan dat ik dan keihard zou gaan lopen vloeken.

    • Otto Grevink Otto Grevink schreef:

      Beste Lenneke, laat ik dan in ieder geval wel antwoorden. Ik vind het vreselijk om te horen dat jullie deze ervaringen hebben gehad in de kerk. Dat mag niet en is niet de bedoeling van God met ons. Ik begrijp hoe gebruiken en rituelen dan ook langzaam uit jullie leven verdwenen, en dat er nu eigenlijk niets van je geloof over is. Verlang je nog wel eens haar het geloof? Ik bedoel niet de kerk, maar de sfeer die de verhalen oproepen, de hoop die eruit spreekt? Hartelijke groet, Otto Grevink

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Blog
26 oktober 2018

659 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars