Als Pasen niet zo vrolijk aanvoelt…

Twee jaar geleden op tweede paasdag waren we in de gymzaal van mijn lief. We gingen trampolinespringen, rolstoelracen, ringzwaaien en basketballen. Niet omdat dat een paastraditie is van ons. Maar omdat we de voorafgaande week hadden doorgebracht rondom het sterfbed van mijn schoonvader.

Dit was een week van ineens heel snel afscheid nemen en vervolgens alle regeldingen van een uitvaart. Man, wat een intensieve week. We kwamen als familie dicht bij elkaar. Er werden heel wat tranen vergoten, maar ook ontzettend gelachen. Op zondag waren we weer thuis en gingen we naar de kerk. We stonden er niet bij stil dat het Pasen was en het sloeg ons vol in het gezicht.

Dubbel gevoel

Er werd gezongen over de Heer die opgestaan is, de dood die niet langer overheerst. En toch was mijn schoonvader verre van opgestaan. De dood had ons leven beheerst de afgelopen week. Mijn lief ging naar buiten, een vriend liep er achteraan. Ik zat met drie kinderen op schoot. Ze voelden allemaal wel aan dat dit zo gek was, zo verdrietig, zo dubbel. Op tweede paasdag moest het dus anders. We nodigden lieve vrienden uit in de gymzaal, om heerlijk te rennen en vliegen en even nergens anders aan te denken. Wat heerlijk om een dagje los te komen van alle dood (en opstanding).

De tekst gaat verder onder de afbeelding. Op de begraafplaats stond het destijds vol met paardenbloemen.

Pasen overslaan

Vorig jaar ging mijn lief op paasmorgen niet mee naar de kerk en vierden we ‘s middags de verjaardag van onze zoon. Op tweede paasdag vertrok mijn lief op wintersportkamp. Een goede manier, voor ons, om Pasen nog even over te slaan en alle dubbele gevoelens daarbij.

Verbonden met Pasen

Dit jaar proberen we Pasen weer op te pakken. De sterfdag van mijn schoonvader ligt alweer anderhalve week achter ons. En hoewel hij nog steeds dood is, komt dat steeds meer los te staan van Pasen. Of misschien wordt het juist verbonden met Pasen. Met de belofte van leven die Pasen ons geeft. Jezus, die opstond uit de dood en ons beloofde dat we – met Hem –  verder zouden leven in de hemel. Alles wordt nieuw, de dood overwonnen. We kunnen het, steeds meer, weer vieren.

Met welk gevoel beleef jij dit Paasweekend?

6 reacties op “Als Pasen niet zo vrolijk aanvoelt…
  1. Avatar Lineke Landman schreef:

    Mijn ouders zijn beiden, 6 jaar na elkaar, in de Stille week overleden. Mijn vader werd op Goede Vrijdag begraven en mijn moeder 6 jaar later op Stille Zaterdag.
    Ik vond en vind t een mooie gedachte! De verbinding in die stille week!
    t Troost me nog steeds.

  2. Avatar Isabel schreef:

    Mijn schoonmoeder is 6 jaar geleden overleden in de paasnacht. Dat vonden wij allemaal een mooie gedachte. Dat gaf ons een bepaalde rust. Ik ben overigens sindsdien niet meer zo van de paasversieringen in huis. Maar haar sterfdag blijft haar sterfdag, dat is een datum en niet perse verbonden met pasen voor mij.

  3. Avatar Annemieke Ferweda schreef:

    Mijn oma overleed in 2002, op Stille Zaterdag, op 92-jarige leeftijd. Natuurlijk waren we verdrietig, maar wat ik me herinner, is dat ze zelf had aangegeven graag in de Hemel het Paasfeest te willen vieren. Dat was haar dus gegeven….

    • DAar heb ik nooit zo bij stilgestaan, maar wat een mooie gedachte, Pasen in de hemel vieren. Mijn schoonvader was 69, dus nog best jong. Maar bijzonder om te bedenken dat hij met Pasen inderdaad in de hemel was.

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
18 april 2019
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief