MENUMENU

Appels en peren

Vanaf het moment dat ik haar zag, kon ik haar niet uitstaan. De lange, slanke zangeres van de band op de bruiloft waar ik was uitgenodigd... Jezelf vergelijken met een ander. We doen het allemaal weleens. Suzanne schrijft er een herkenbare blog over.

Vanaf het moment dat ik haar zag, kon ik haar niet uitstaan. De lange, slanke zangeres van de band op de bruiloft waar ik was uitgenodigd. Daar stond ze, met haar houding van “ik weet dat mijn benen eindeloos zijn en dat ik maatje 36 heb”-houding. Zo vol vertrouwen, lekker aan het zingen, wat zo ook al zo goed kon. Ik fluisterde mijn man in zijn oor: “Vind je haar ook zo irritant?” Vond hij niet. En er was eigenlijk ook niks mis met haar. Ik was het probleem: ik was weer eens aan het vergelijken.

Zodra ik dat doorhad, fluisterde ik mijn man toe dat ik me gewoon stom en onzeker voelde, en dat ik net zulke mooie bruine krullen wilde. Hij herinnerde me eraan dat ik mooie bruine krullen heb.

We weten het niet

We vergelijken allemaal. Er is allerlei onderzoek naar gedaan. Blijkbaar hebben we dat nodig om te kunnen zien waar we zelf staan. Niks mis mee, op zich. Pas wat daarna gebeurt is een probleem. Het is niet het vergelijken, het is het oordelen, de jaloezie, of de arrogantie.

Het probleem is, we weten niet hoe het echt zit. Totdat je in iemands schoenen hebt gestaan, ken je het verhaal van diegene niet echt. En dan is het vergelijken van jouw verhaal met dat van hem (of haar) ineens heel vreemd. Misschien onschuldig als het over mooie krullen gaat, of muzieksmaak. Maar sinds ik bij de orde der moeders hoor, heb ik ontdekt dat er een nieuw level aan dit spel is toegevoegd: je kinderen vergelijken.

Misschien heb ik mazzel dat mijn kind zich niet aan de regels houdt. Dat ze zo klein was toen ze prematuur geboren werd, dat er voor haar lengte en gewicht geen groeicurve bestond. Volgens de artsen moest ze ‘haar eigen lijntje maken’. Soms, vaak eigenlijk, zie ik kinderen die meer kunnen dan zij. Die groter zijn, sterker, meer energie hebben. En dan herinner ik mezelf eraan dat ze leeft. En dat ze lacht. En liefheeft. Maar ik heb genoeg moeders gezien die enorm in de stress raken als een ander kind wel de blokjes kan stapelen, terwijl die van hen vooral gooien leuk vindt. Of zich er ineens voor schamen dat ze geen biologische quinoahapjes voorschotelen aan peuterlief.

Appels en peren

Ik weet dat ik niet kan stoppen met vergelijken, maar ik kan wel proberen minder te oordelen. Ik wil leren om te luisteren en compassie te hebben. Zowel voor anderen als voor mezelf.

Dus laat de appel een appel blijven, en de peer een peer. Ze vergelijken en beoordelen met onze eigen, gebrekkige mening, kan zelfs zoet fruit bitter laten smaken.

Dus lange, gekrulde zangeres. Sorry. Je bent te gek. En ik ook.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars