MENUMENU

Argentina

In de zeventiger jaren werden in het dorpshuis in ons dorp VOS-cursussen gegeven.
Eenmaal per maand was er ook een VIDO-training.
Ik was als veertienjarige jongen, gek genoeg, vaste deelnemer!

VOS: Vrouwen Oriënteren in de Samenleving en VIDO: vrouwen in de overgang, U begrijpt nu dat mijn deelname aan een club emanciperende vrouwen hoogst merkwaardig was.
Maar ik vond het geweldig, begreep ook de vrouwenstrijd, ik droeg buttons over vrouwenliefde, zong: “Oh li o li o la, wij zijn de feministen, wij zijn de femini-hi-sten”
Anja Meulenbelt werd mijn heldin en pas veel later merkte ik dat mijn eigen emancipatie als homo gelijk had gelopen met de vrouwenemancipatie.

Op één van VOS-middagen kwam er een mevrouw van ‘het aksiekommitee van de Dwaze Moeders’ iets vertellen over deze moeders in Argentinië. Toen hoorde ik voor het eerst, dat er vele duizenden vermist waren in Argentinië, dat de mensen niet in groepen op straat mochten stil staan, dus daarom liep een groep moeders van vermiste kinderen zwijgzaam een rondje op het plein, de foto’s van hun kinderen in de lucht houdend, ze droegen allemaal een wit hoofddoekje. Dit deden zij iedere donderdagmiddag om half vier.

De vrouw van Joop den Uijl, Liesbeth, was er zeer bij betrokken: Neerlands Hoop brulde: ‘Bloed aan de (doel)paal’, Herman van Veen zong er een ontroerend lied over.
Ik voelde me machteloos en heel erg Zeeuws daar in dat dorpshuis, want wat kon ik meer doen, dan maar weer een button kopen van mijn zakgeld? Ditmaal van een witte hoofddoek.

Jaren later had ik, voor mijn werk, privéles Spaans en mijn lerares Alicia was een Argentijnse. Haar man en zij waren docent op de universiteit van Buenos Aires ten tijde van het regime van Videla. Haar man verdween en Alicia wist na haar arrestatie en martelingen toch te vluchten en kreeg politiek asiel in Nederland. De verhalen die ze mij vertelde over die vreselijke tijd gingen bij mij door merg en been. Ik zag weer in gedachten die Dwaze moeders lopen: las Madres Locas, want volgens het regime waren ze gek en raaskalden ze maar wat.

Vorige week was ik in Argentinië, op donderdagmiddag, al om drie uur op het plein.
Er kwam een klein busje aangereden en daar stapten de laatste 7 moeders (die nog leven) onder luid applaus uit. Stokoud, maar hun hoofdoekjes kraakwit, namen ze het spandoek op en begonnen aan hun wekelijkse ronde.

 

Ik huilde.

 

2 reacties op “Argentina
  1. marina schreef:

    Mucha admiración para las Madres!

  2. Lineke schreef:

    Huilend lees ik mee…ik weet het nog en denk er ook nog regelmatig aan…dank je Christian, voor het delen..

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
14 juli 2016

7 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars