MENUMENU

“Ik kom vaak op begraafplaatsen”

Een rozenstruik, viooltjes of heide. Een granieten steen met een mooie tekst. Een beeld van een engeltje. Een begraafplaats is voor veel mensen niet een plek om zo maar even langs te gaan, maar als je er bent, is er toch veel te ontdekken. Meer dan je op het eerste gezicht denkt.

Als redacteur van het programma Bakkie Troost (EO) kom ik vaak op begraafplaatsen. We trekken met presentatoren Arjan Lock en Mirjam Bouwman en de rest van het team door heel Nederland. Op zoek naar bijzondere verhalen over die geliefde partner, leuke oom, bijzondere vader, moeder, lieve broer of zus. Ook over vriendschappen voeren we gesprekken.

Toen ik begon, was ik toch wat huiverig. Gesprekken voeren op begraafplaatsen, dat doe je eigenlijk niet. Verlies, verdriet, gemis en troost; stuk voor stuk gevoelige onderwerpen. Je praat er liever niet over, zeker niet met mensen die je niet kent. Toch ben ik daar in de loop van de afgelopen twee jaar – zo lang maken we het programma inmiddels – anders naar gaan kijken.

Op een begraafplaats komt alles samen wat van waarde is. We praten over de dood, maar ook zeker over het leven. Is er iets dat helpt, misschien wel troost biedt, als je verdrietig bent? En hoe ga je door nadat je leven door een overlijden zo ingrijpend veranderde?

De redactie van Bakkie Troost is benieuwd naar jouw verhaal. Sta je er voor open om dat met ons te delen? Dan ontvangen wij graag je reactie, dus ook als je eerst wat wilt vragen. Of kijk eerdere afleveringen terug op Bakkietroost.tv .

Marleen Stelling

Een reactie op ““Ik kom vaak op begraafplaatsen”
  1. Geertje Keulen-Kuiken schreef:

    Sinds 30 mei 2012 kom ik vrij regelmatig op de begraafplaats alhier. Ik kwam er alleen om een begrafenis bij te wonen van bekenden. Helaas kom ik er nu om het grafmonument van mijn man schoon te houden en dat alleen omdat met het grasmaaien de boel zo verwaaid dat het aan de stenen blijft plakken. Zelf knip ik de randen gras nog kort, dat staat te dicht bij de steen dus daar komen ze niet.
    En als ik daar dan ben ervaar ik wel de rust van de begraafplaats, maar ik heb er geen enkel gevoel bij. Hooguit denk: ja jong het moet netjes want zo zou jij het ook doen.
    Mijn gedachten gaan dan uit naar de plaats waar hij een dodelijk ongeval heeft gehad, daar ligt mijn gedachten, daar is zijn ziel het lichaam verlaten en wat er in het graf ligt was/is het stoffelijk overschot.
    In één van de nachten heb ik een droom gehad, een beeld van mijn man op de rug gekeken die wegliep aan de hand van : ik zeg maar, een gestalte in licht. Mijn man kennende met de gedachte: reanimeren jullie maar lekker door, ik ga weg. Dat beeld is voor mij zo wezenlijk dat het graf daardoor geen indruk op mij maakt.
    Het enige waar ik niet mee klaar kom is de manier waarop. Een persoon die fietsen als hobby had wordt doodgereden op een plek waar hij voorrang verlenen moest, de bestuurder van 23 jaar reed daar 40km te snel en verteld zelf dat hij niets heeft gezien. Ach als ik daar over ga uit wijden wordt het een lang verhaal. Het hele proces kun je vinden op google, zoeken op” ongeval 24 mei 2012 holwierde”, tussen die berichten in staat het volledige proces. Daar staan zoveel onwaarheden in, als ik dat lees word ik beslist niet goed. Naar mijn idee kan een advocaat nooit een christen zijn, omdat ze met leugens en bedrog hun klant moeten helpen. Het geeft een gevoel, dat mijn man nog een keer overreden is. Ja ik weet dat dit niet het geijkte bakkie troost verhaal is, maar het is wel de realiteit. Zijn laatste oefen rit voor de friese elfsteden tocht werd hem fataal. Mijn dochter zei toen: het werd dus niet de Elfstedentocht, maar de tocht naar De Heilige Stad. Een zeer geliefd persoon is van ons heen gegaan, zo ook voor de verenigingen waar hij bij betrokken was.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
14 oktober 2015

79 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars