MENUMENU

“Ik fiets er nooit voor mijn plezier heen”

Het kerkje staat letterlijk midden in onze achtertuin, een stukje van de straat af. Het hek dat tuin en pastorie van de straat scheidt, staat meestal open. Bijna elke dag lopen voorbijgangers de tuin in om de kerk van dichtbij te bekijken. Vaak lopen ze dan helemaal om het kerkje heen, langs garage, houtschuurtje en schommel, om met een vragende blik weer voor de kerk uit te komen.

“Zoekt u soms het kerkhof?” vraag ik, inmiddels met de gang van zaken vertrouwd. Het antwoord, soms meer, soms minder beschroomd, is vaak ‘ja’. Waarom vertelt men er meestal niet bij.

Maar het kerkhof ligt zo’n twee kilometer verderop, op de plek waar eeuwen geleden de kerk-voor-deze-kerk stond. Handel en bedrijvigheid trokken de dorpsbewoners naar de rivier en het dorp verplaatste zich. Er kwam een nieuwe kerk, de oude werd afgebroken, en binnen de contouren van wat ooit de muren waren worden tot op de dag van vandaag de dorpsbewoners begraven.

Wie even doorfietst langs de Breede Vaart vindt een klein, besloten kerkhof omringd door hoge zomereiken. De doden liggen er in keurige rijen langs het middenpad, alsof ze hun vaste plaatsen ook na de dood innemen.

Het is een mooie plek, maar van de dagjesmensen in onze achtertuin zijn er maar weinig die hier komen kijken. En hoe prachtig ook, als ik er heenfiets is het nooit voor mijn plezier.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars