Bel-hamels

De aanblik van de stille, nog steeds schemerige straat dreigt haar dag alleen maar meer te somberen. Het liefst zou ze de gordijnen weer sluiten om terug te keren in haar eigen kleine wereld. Wederom vraagt ze zich af, net als gisteren en eergisteren, waarom ménsen in vredesnaam niet aan een winterslaap doen. Ze knikkebolt wat in haar schommelstoel.

Onwennig schalt de bel. Ze schuifelt naar de deur. Er is niemand te bekennen. Of toch? Om het hoekje van het huizenblok verschijnen twee ondeugende gezichtjes.
‘Belhamels!’ Haar stem klinkt bijna net zo schel en onwennig. Demonstratief balt ze haar vuist in de lucht. Glimlachend echter sluit ze de deur; even brak de zon door, om onverwacht haar dag te kleuren.

 

Een kort verhaaltje van precies 120 woorden. Lekker voor bij de koffie.

2 reacties op “Bel-hamels
  1. Avatar kleeblatt schreef:

    Het zijn steeds weer zulke leuke verhaaltjes ik zit hier met een glimlach. Groetjes van Maria.

  2. Avatar Ria Manni schreef:

    Weer zo’n schattig klein verhaaltje ik herken in die belhamel mijzelf, ook vroeger wel gedaan.

Deel dit verhaal:
Gastblogger

Geschreven door:

Thema: Blog
28 januari 2016
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief