Jij bent echt een mooie vrouw!

Eén weekend per maand verblijf ik samen met drie dames met het syndroom van down in een vakantiehuisje. De dames zelf noemen dit logeren. Ze kennen elkaar alledrie al van de basisschool en zijn dikke vriendinnen. Tijdens deze weekenden leer ik vooral heel veel van deze dames. Bijvoorbeeld dat het geen zin heeft om haast te hebben of dat je blij moet zijn met jezelf en met anderen en dat je dit ook gerust kunt uitspreken. Ik neem jullie graag mee voor zo'n weekendje logeren.

Op vrijdagavond komen ze binnen met hun rolkoffers. Waarna ik me altijd afvraag of ze misschien acht weken blijven. Als ze beginnen om hun koffers uit te pakken wordt echter al snel duidelijk dat je als jonge vrouw gewoon heel veel spullen nodig hebt als je een weekend weg gaat. Allereerst komen er per persoon ongeveer 30 cds op de kast te liggen. Daarna de kleurboeken voor volwassenen samen met stiften en potloden. Het verdere uitpakken van de koffers vindt plaats in de slaapkamers. Voor elke dag een setje kleding inclusief sieraden en make-up.
Terwijl de dames hun koffers uitpakken kijk ik bewonderswaardig toe. Alles is tot in de puntjes geregeld en ze hebben zichzelf de vraag gesteld ‘Wat heb ik nodig om het weekend zo fijn en ontspannen mogelijk door te komen?’. Daar kan ik nog wel iets van leren. Een blik op mijn eigen tas leert me dat ik geregeld een pyjama, tandenborstel of lekkere warme sokken vergeet mee te nemen. Waarom ik dat vergeet? Omdat ik altijd honderd dingen tegelijk wil doen en mezelf vergeet af te vragen wat ik eigenlijk nodig heb. Terwijl ik ‘s nachts nog wat lig door te mijmeren over de zorgzaamheid van de dames voor zichzelf en elkaar besluit ik dat ik de volgende keer mijn koffer ook eens wat zorgvuldiger in zal pakken.

De volgende ochtend sta ik nog wat slaperig voor de spiegel mijn haren te kammen. Eén van de dames komt naast me staan en uit het niets zegt ze: ‘Woow, jij bent echt een mooie vrouw.’ Terwijl ik nog aan het nadenken ben hoe ik hierop moet reageren is ze alweer in de woonkamer een K3 nummer aan het zingen. Ik merk dat ik in eerste instantie denk, wat een onzin! Niet dat ik ontevreden ben met mezelf maar ik zou mezelf ook niet direct een mooie vrouw noemen. Tegelijkertijd vraag ik me af waarom ik hier eigenlijk zo moeilijk over doe, misschien moet ik gewoon genieten van zo’n mooi compliment. Dit compliment deed mij ook nadenken over het uitspreken van mooie woorden of complimenten. Want ook ik kan wel wat vaker het mooie in de ander zien en dat ook uitspreken tegen diegene.

Ik ben nog geen twaalf uur samen met deze prachtige dames en weer realiseer ik me dat het erom gaat dat je als mens gezien wordt door de ander en dat je ook kunt zien wat je zelf nodig hebt. Dit lijkt zo automatisch te gaan bij deze dames. Ik moet nog (even) oefenen, oefenen jullie mee?

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
  •  

    Familie de Bruin

    Heel veel geluk in de toekomst!
  •  

    Vervolgden

    Vader, wees met iedereen die vervolgt wordt om wat hij/zij gelooft. Wees met iedereen die, zoals het Nederlands Bijbelgenootschap en partners, soms met gevaar voor eigen leven, voor deze vervolgden blijft 'zorgen', en, in het geval van Christenen, probeert Uw woord te blijven verspreiden, bv door bijbels te verspreiden. Maak aUb een eind aan vervolging van andersdenkenden en andersgelovigen
  •  

    onze buurtjes

    Wat is het fijn dat we nog mogen genieten van jullie allen knarse knarre en dan een beetje zorg dit is onze naaste liefde die wij geleerd hebben uit de Bijbel
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars