MENUMENU

Bezoekuur

Laatst hoorde ik iemand zeggen: “wat zou het fijn zijn als er bezoekuren waren in de hemel”. Ik ging er over nadenken en ik zie de hemel voor me, als een lange gang in een bejaardentehuis, met allemaal kamertjes.

 

 

En het is absoluut waar dat ik graag mijn ouders, mijn lieve oudtante en mijn te vroeg overleden vrienden terug zou willen zien. Niet te lang, gewoon even vragen hoe het met ze gaat.

Want als ik langer zou blijven, dan zou mijn moeder weer beginnen met vragen of ik wel gezond eet, genoeg slaap en geen rare dingen doe in die grote stad. Dan zou mijn vader weer zeggen dat hij zich niet kan verenigen met mijn geaardheid, dat zij mij zo niet hebben opgevoed. Dan zou ik weer zuchten en een irritatie-rimpel op mijn voorhoofd krijgen, dat zou het bezoek alleen maar bezuren.

Ik zou ook de kans krijgen om mijn opa en oma van mijn moeders kant te leren kennen, want zij wonen al sinds de watersnoodramp van 1953 op die gang. Mijn moeder zou me vol trots aan mijn oma laten zien, dat dan weer wel.

Zouden er ook deuren zijn, die bij het horen van mijn naam dichtslaan? Van die mensen waar het niet mee gelukt is: mijn boze tante, mijn teleurgestelde ex, dat bedelaartje uit India die ik niets heb gegeven.

Er zou in ieder geval een deur zijn, waar ik hard aan voorbij zou lopen:

die met mijn naam erop.

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars