MENUMENU

Huilend in de Ziggo Dome

Daar stond ik dan: huilend op wat het feest der feesten zou moeten zijn.

Mijn beste vriend en ik. We kennen elkaar al een kwart eeuw. Zoals Hazes het zo mooi zong: ’Lief en leed deelden we samen’. Ooit waren we drukke pubers. Met de komst van de vaste verkeringen werden we rustiger. Met de komst van de kinderen zagen we elkaar minder. Maar we verloren elkaar nooit uit het oog. Op mijn 40e verjaardag zei hij: ”Het wordt tijd voor een feestje. Zorg jij voor oppas, de rest regel ik. We gaan met een groep vrienden naar Holland zingt Hazes en feesten door tot in de kleine uurtjes.”

Eenzaam zonder jou

En aldus geschiede! Op een zondagavond staan we met tien vrienden in de Ziggo Dome. De zaal zit vol met mensen die allemaal zin hebben in een feestje. De ene na de andere hit van Hazes wordt heel hard mee gezongen. Alles is een en al vrolijkheid. Tot opeens ‘Eenzaam zonder jou’ wordt gezongen. De tijd lijkt stil te staan, alles om me heen lijkt te vervagen. Ik voel me plotseling intens alleen in een zaal met duizenden mensen.

Toen je overleed wist ik dat ik je nooit zou vergeten. Het leven zou verder gaan, maar ik zou aan je blijven denken. Je was 38 toen je overleed. Plotseling, vanuit het niets. Ik had nog zoveel willen zeggen. Ik wilde nog zoveel met je willen doen.

Bidden gaf en geeft me rust

Ik voelde me onmachtig toen ik hoorde dat je was overleden. Onmachtig dat ik niets kon doen om het verdriet van je ouders en je broer weg te nemen. Het was moeilijk om in slaap te komen, mijn hoofd liep over. Bidden gaf en geeft me rust. Ik vouw mijn handen en denk aan jou. Ik laat mijn gedachten de vrije loop. Ik stuur kracht naar je ouders, naar je broer, naar iedereen die jou mist. Ik geef toe dat ik je veel vaker had moeten bellen. Na het bidden haal ik diep adem en val in slaap. Iets lichter, iets minder bezwaard.

In die enorme Ziggo Dome wilde ik het liefst mijn handen vouwen. Alles om me heen vergeten en stil staan bij wie jij was. Dat het leven doorgaat, dat ik sta te feesten, dat voelt zo oneerlijk.

‘Schaam je er niet voor’

En dan voel ik een arm om me heen. Het is mijn beste vriend. Hij lacht, knijpt me in mijn schouder en zegt: ”We hebben allemaal ons verdriet. Kijk om je heen, echt iedereen! Schaam je er niet voor, laat stromen die tranen. Laat dit gewoon gebeuren, het hoort erbij. Bij het volgende nummer zetten we het op een springen!”.

Terwijl we daar zo staan voel ik dat het goed is. Het is goed dat we doorleven. Het is goed dat ik hier sta. En alsof het zo moest zijn zet de band ‘Even uit mijn bol’ in. Ik veeg de laatste traan uit mijn ogen en word mee gesleurd in de polonaise.

Fotografie: Kevin Dooley

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars