Nog steeds afhankelijk

Een vervolg op de vorige blog van Anja, waarin ze schreef over afhankelijkheid en hoe lastig dat (voor haar) is. Een blog geschreven met de nodige humor. Want gelukkig hervond ze haar humor weer (na een aantal duizelige, beroerde dagen), mede dankzij haar familie.

Mijn zusje kwam langs. Ik vertelde haar dat ik soms niet meer op een bepaald woord kan komen, zomaar midden in een zin. “ Hoe bedoel je? Welk woord dan?”, vroeg ze. Het laatste woord dat ik me kon herinneren was zaklamp, dus dat noemde ik. “Nou, dat is toch niet zo’n moeilijk woord?!”, zei mijn zusje. We keken elkaar aan en schoten in de lach zoals volgens mij alleen zussen kunnen doen.

“Ik klets gewoon door, want dat hoor jij dan toch niet”

Traditiegetrouw, na het overlijden van mijn ouders, komen mijn broers en zussen de eerste zondag van de maand bij mij voor een hapje-drankje en kletspraatje als ‘gezin’. Elke keer weer een geniet momentje. Ditmaal moest ik de honneurs helemaal uit handen geven. Ik zat dus te zitten en was door de duizeligheid en fikse oorontsteking behoorlijk doof aan één kant. Ik zei: “Er komt een moment dat we net als vroeger ons hand op moeten steken als iemand iets wil zeggen anders hoort de ander het niet. Want inmiddels zijn we wat op leeftijd gekomen (de oudste is 70 en de jongste 53).” Waarop één van mijn broers zei: “Dat ga ik niet doen, ik klets gewoon door, want dat hoor jij dan toch niet. Je kunt je hoofd niet zo snel draaien, want dan word je weer duizelig!” That’s my brother!

Dankbaarheid

Elke keer kom ik erachter en ervaar ik: wat ben ik God dankbaar met mijn familie. Ze zijn écht een zegen voor mij. Ze zorgen in liefde voor me. Ze zijn zo heerlijk nuchter dat ze me altijd met beide voeten op de grond zetten. Zo van: als het nodig is zijn we lief(devol) voor je, maar zodra je wat fitter ben, doen we weer nuchter en komisch.

Pittig en leerzaam

De lezers van mijn blogs blijken er verrassend genoeg ook zo in te staan. Op mijn bijdrage over het schrijven van kaartjes ontving ik onder andere de reactie: ’Je geeft er altijd zo’n leuke draai aan.’ Passend, naar iemand die vaak duizelig is!

Al met al was het een duizelingwekkende tijd die enerzijds pittig was en anderzijds leerzaam en leuk (voor zover ziek-zijn leuk kan zijn). Ik voel dit zo doordat God mij hielp. Iemand die mij een kaartje stuurde verwoordde het als volgt: ‘De manier waarop je tegen de dag aankijkt heeft te maken met de vraag naar Wie je opkijkt’.

Een reactie op “Nog steeds afhankelijk
  1. Anna schreef:

    Heel mooi. 🙂

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
16 november 2015

8 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars