MENUMENU

De ander verstaan

Mijn zoontje van anderhalf leert praten. Soms kijkt hij me indringend aan alsof hij denkt: ‘Ik wil iets zeggen, maar weet het woord er nog niet voor’. Het lijkt me mateloos frustrerend.

Dat het wel in je hoofd zit, maar er gewoon niet uit komt. Ik ken het van de periodes na mijn zwangerschappen. Gelukkig is dat allemaal tijdelijk. Zowel bij bevallen vrouwen als bij kleine kindjes, ze leren het gewoon (opnieuw).

Ingewikkeld

Mijn zoontje maakt de wereld ondertussen ook wel weer simpel en overzichtelijk: grote dieren heten ‘paa’djes’, kleine dieren heten ‘nijntjes’. De wereld van de vervoersmiddelen is al iets uitgebreider: daar heb je de ‘buhs’, de ‘tgrein’ en de ‘siets’.
Wat maken we het leven eigenlijk ingewikkeld met al die woorden. Vorige maand ben ik als vrijwilliger gestart bij stichting Vluchtelingenwerk. Als taalmaatje help en stimuleer ik een Afghaanse vrouw. En ook dan valt op hoe ingewikkeld taal eigenlijk is. Zo stond ik haar in een supermarkt uit te leggen dat groene druiven wit heten en paarse blauw.

Contact

Toch is taal de sleutel tot contact. Elkaar iets duidelijk kunnen maken; je verhaal kunnen vertellen zodat een ander je ook begrijpt. Mijn Afghaanse cliënt vertelde dat het haar nog niet lukt om vrienden te maken buiten de kleine Afghaanse gemeenschap in haar woonplaats, juist doordat ze de taal nog niet voldoende spreekt.
En precies mijn zoontje, die de taal ook leert, is daarin een goede hulp. Bij het wandelen door de wijk wijst hij en benoem ik. En zo komen de Afghaanse en ik in gesprek over voortuinen, honden, school en allerlei andere huis-, tuin- en keuken onderwerpen.

Taal

Verder kijken

Deze Afghaanse leert me verder te kijken dan het Gelderse dorpje waar ik woon, over de grenzen van dorpjes en landen heen, helemaal naar Kabul en terug. Ze leert mij over een heel andere cultuur. Terwijl mijn zoontje me ondertussen leert dat het allemaal niet zo gewichtig hoeft, dat het leven zo simpel te vatten is in een paar woorden. Door hem kijk ik ook anders om me heen: ik zie iedere trein, bus, vrachtwagen en ieder paard, schaap, vogeltje.

Verbinden

Het verlangen naar contact, het verlangen om met elkaar te kunnen spreken heeft God volgens mij in ons mensen ingebakken. En bij hem mogen we aankomen, met gestotter, met simpele woorden, met dingen die we niet in woorden kunnen uitdrukken. Hij begrijpt het. Hij leert me via een Afghaanse vrouw om over grenzen heen te stappen, om verder te kijken dan mijn neus lang is, me open te stellen voor contact. Omdat God mij wil verbinden aan de ander. Hij hoort me en daagt mij uit een ander ook te verstaan.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars