MENUMENU

De diagnose

En wat hoop je dat het wordt? We weten het nog niet, maar een meisje zou wel leuk zijn. Of: een broertje voor mijn zoon zou ik wel mooi vinden. Maar het maakt eigenlijk niet uit natuurlijk, een jongen of een meisje, als het maar gezond is…

Als het maar gezond is

Hoe vaak heb ik dat al horen zeggen, door zwangere vrouwen en aanstaande papa’s. Ik heb het waarschijnlijk zelf ook gezegd tijdens mijn zwangerschappen: als het maar gezond is. Maar, wat als ‘het’ niet gezond is? Wat als je kind ziek blijkt te zijn, geen griepje, maar echt ziek. Wat dan? Ik zeg het al een aantal jaar niet meer tegen aanstaande ouders, dat ‘als het maar gezond is’. Want ik weet inmiddels uit ervaring dat je evenveel houdt van een kind dat niet gezond is. Dat zo’n kind net zo welkom is.

Bidden en zegenen

Onze zoon kreeg toen hij net een jaar oud was zijn eerste diagnoses, heftige allergieën en een aandoening aan de witte bloedcellen. Een medische molen, veel bloedprikken en een hoop zorgen rondom zo’n klein lijfje. ‘Als het maar gezond is’ kwam op hele losse schroeven te staan. Het leverde een proces van verdriet en uiteindelijk acceptatie op: onze zoon is niet gezond. Nee, hij gaat er waarschijnlijk niet aan dood, maar het is niet oké. Het is niet hoe God de mens ooit bedacht, hoe hij mijn zoon maakte mijn buik*. We hebben gebeden, hij genas niet. We zijn blijven bidden, zegenden hem en zijn lichaam elke avond met de vrede en de genezing van God. En we zagen dat goed ging, hij minder last kreeg. De heftigheid van zijn allergieën afnam. Dat hij tegen alle verwachtingen in het hele griepseizoen uit het ziekenhuis bleef.

Weer de medische molen in

En toen kreeg hij last van zijn been, kon er soms niet op staan. Een wandeling eindigde steevast op de schouders van mijn man of mij. Hij kreeg fysiotherapie. En bij een standaardcontrole bij de kinderarts kwamen alle kleine en grote kwaaltjes ineens onder één paraplu te hangen en moesten we 5 dagen, 2 röntgenfoto’s en vijf buisjes bloed later terugkomen bij de kinderarts en twee collega’s. En na een berg vragen, lichamelijk onderzoek en voor mij onbegrijpelijk gemompel in vakjargon kwam de diagnose: poly articulaire jeugdreuma. Weer de medische molen in, met onderzoeken, foto’s, echo’s, specialisten, bloedonderzoek en meteen starten met heftige medicatie. En weer de realisatie: nee, ons kind is niet gezond.

God is erbij

Het is een rotdiagnose, een ziekte met een grillig karakter, die medisch gezien vaak niet geneest. Een ziekte met pijn en beperkingen. Maar ook een ziekte met goede perioden, waarin soms jaren klachtenvrij geleefd wordt door de patiëntjes. En nog steeds bidden we, vragen we God om genezing, om herstel. Ik vind het moeilijk om echt geloof te hebben voor genezing, maar ik weet dat het kan. Ik weet en vertrouw vooral dat God erbij is, in deze storm, in deze diagnose.

*Psalm 139:13

 

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
30 april 2018

[views]
Kaarsjes:
  •  

    nelleke

    is toch nog een goed jaar geweest steeds alles goed bid dat volgend jaar ook goed komt
  •  

    T

    Dat T. weer volwaardigmlid mag zijn v. D.B. Hulp en Licht, Leiding voor T. Bescherming van een groot schild van Licht om T heen. Dat T niet te gronde gaat aan de eigen fouten.
  •  

    Harold

    Ik bid God dat Harold rust en vrede in zijn hoofd mag krijgen
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars