MENUMENU

Zo blank als een lelie

Wanneer is iemand perfect? Wat is dat, perfectie? En hoe ga je om met duidelijk 'niet perfecte' mensen?

Ik ontmoet hem bij de kassa van de plaatselijke supermarkt. “Hee, dag Peter. Hoe gaat het met je?” Hij kijkt om en herkent me: “O ja, jij bent die mevrouw van … van papa.”  Ik ben sinds de voorbereidingen voor de Avondwake van zijn vader ‘die mevrouw van papa’. De familie was verdrietig, maar Peter had het bijzonder moeilijk met het overlijden van zijn vader. Geen wonder als je jaren samenwoont en lief en leed deelt.

Verbondenheid

Peter heeft een ‘grote zus’, Lena, met wie hij een hechte band heeft. “Peter heeft geweldig afscheid van papa genomen,” vertrouwde ze me toe. “Hoeveel verdriet hij ook had, hij besefte wel dat het eind naderde. Toen we bij elkaar geroepen waren door de verpleging van het verzorgingstehuis, merkte ik wel dat Peter eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weg wilde. Het was te confronterend om zo’n dierbaar mens te moeten zien lijden. Het was zo confronterend te beseffen dat hij weldra zonder vader en moeder verder zou moeten.” Ik zweeg en keek naar Peter. “Het is ook niet gemakkelijk, Peter, je mag best verdriet hebben.” Hij knikte, probeerde met woorden te reageren, maar barstte in snikken uit. Zijn zus wreef over zijn rug. “Toen we zagen dat papa ons ging verlaten, stond Peter op en fluisterde in zijn oor: Je mag naar mama toe.” Lena zweeg en ik zag de tranen in haar ogen.

Onschuld

Op weg naar huis zag ik steeds het gezicht van Peter voor  me. Peter, boven de veertig en de onschuld zelf. Een gemankeerd mens, die in zijn leven met veel vooroordelen moet omgaan. Het is in zijn voordeel, dat hij zo opgewekt en vriendelijk is. Mensen behandelen hem als een kind. Andersom gebeurt dat nooit, Peter treedt iedereen op dezelfde open manier tegemoet. Hij was intens verdrietig tijdens de Avondwake. Hij trachtte dat ook niet te verbergen en lachte, wanneer hij lachen moest en huilde, als hij overmand werd door verdriet. De rest van de overwegend volwassen kerkgangers hield zich ‘sterk’ en luisterde en zong de hele wake door.

Puur

In de Bijbel wordt vaak  over ‘kinderen’ gesproken. Niet denigrerend of stigmatiserend. Nee, als metafoor voor onschuld, eerlijkheid, openheid en puurheid. Peter is zo blank als een lelie. Wat zou het mooi zijn als wij volwassenen wat vaker met het kind in ons zouden spelen. Dat houdt ons niet alleen jong, maar ook op een prettige manier toegankelijk voor alles dat en iedereen die op ons pad komt, gemankeerd of niet. “Dag meneer Peter, tot de volgende keer! De groeten aan je leuke zus.”

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars