De hemel – wat stel jij je daarbij voor?

Morgen is het Hemelvaartsdag. Wat stel jij je voor bij de hemel? Ik vond een prachtig liedje van Stef Bos.

Toen ik klein was, was de hemel
Ergens boven in de lucht
En je kon er enkel komen
Met een allerlaatste zucht
Iedereen droeg witte lakens
En je liep langs gouden straten
Over pleinen met fonteinen
Vol met rode limonade

Kinderlijk geloof

Stef Bos zingt over de hemel zoals hij er als kind in geloofde. De hemel is ver weg, ergens daarboven. Een plek waar je naar toe gaat als je dood bent. Het is er mooi, goed, zacht en vredig. Gaandeweg komen er vragen over deze hemel. Want waar bevindt deze hemel zich, in de ruimte, in het heelal?  Gaan alle dode mensen naar de hemel? Zullen we elkaar herkennen?

Het lied gaat verder:
Toen zag ik de hemel
Met de ogen van een kind
Maar die is voorgoed verdwenen
De hemel is verdwenen

Hemel op aarde

Stef Bos is zijn kinderlijke geloof in de hemel verloren. Hij is er overheen gegroeid, of het adres kwijt geraakt.[1] Er kwam een ander geloof voor terug. Geloof in de hemel op aarde. Deze hemel is niet ver weg, maar staat wel haaks op onze wereld. Het moet anders, totaal anders. De geschiedenis heeft echter uitgewezen dat geen enkele filosofie, utopie of politieke ideologie de hemel op aarde heeft kunnen brengen.

Ik werd ouder en geloofde
In een and’re fantasie
En ik volgde Zarathustra
Met een soort van anarchie
Want ik vloog over de wolken
Naar een land hier ver vandaan
Maar ik zag geen gouden poorten
En ik zag geen fonteinen staan

De liefde

In de eerste twee coupletten van dit lied lijken hemel en aarde ver uit elkaar te staan. Het is òf ver weg, boven de wolken, òf het is hier op aarde, maar dan moet alles anders. Beide opties brengen hem niet verder. Misschien zoekt hij te ver, zou de hemel dichterbij kunnen zijn? In het laatste refrein geeft Stef Bos aan dat hij de hemel soms even vindt in de liefde. Hemel en aarde zijn misschien dichterbij elkaar dan we vaak denken. Het is de hemelse ervaring van liefde die boven het menselijke uitstijgt.

Soms zie ik de hemel
In de ogen van een vrouw
Maar dat duurt meestal maar even
De hemel duurt maar even

Gezegende mensen

In de Bijbel wordt de hemelvaart van Jezus als volgt beschreven. “Toen nam Jezus de leerlingen mee de stad uit, tot bij het dorp Betanië. Hij stak zijn armen uit en zegende hen. En terwijl hij dat deed, ging hij weg. God haalde hem naar de hemel.” (Lucas 24: 50,51)

De zegen van Jezus verbindt de hemel met de aarde. En dus staat de hemel uiteindelijk niet zo ver van de aarde. Op aarde leven wij als gezegende mensen. Deze zegen geeft ons moed en vertrouwen om hier op aarde het goede te doen. Liefde en geluk te delen. Elke dag opnieuw.

 

Wil je meer lezen over de hemelvaart van Jezus ? Lees dan de info blog van ds Otto over dit onderwerp. Of hemelvaart uitleggen aan kinderen.

[1] vgl ‘Heimwee naar de hemel’ van Maarten van Roozendaal en Paul de Munnik

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Ruth Jellema

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars