De lomperik

Weer een heel kort verhaaltje over 'vroegere tijden'. In één adem te lezen. Dat wordt smullen bij de koffie...

‘Moe-der,’ roep ik, ‘de vod-den-boer aan de deur!’
Daar komt ze al, met rode wangen, verwarde haren en een stapel goed in haar handen. De voddenboer grijnst.
Ik vind het een nare man, altijd al gevonden. Dat komt vast door zijn uiterlijk. Hij mist een paar tanden en de tanden die hij nog bezit, zien er onappetijtelijk uit. Zijn kleren slobberen om zijn lichaam; er zit een luchtje aan…

‘Dag Mien’, begroet hij moeder amicaal, ‘voor twee hele centen neem ik die lompen van je over.’ Hij knikt naar het goed in haar armen.
‘Lompen? Vorige week verkocht je mij dit vrachtje voor vijftig cent. Een zacht prijsje, noemde je het nog. Ik heb alles met de grootste precisie versteld en daarna gewassen. Kijk maar, ik haal het net van de lijn.’
Spinnijdig smijt ze de deur voor zijn neus dicht: ‘Wat een lomperik is dat, met z’n lompen…’ zegt ze, nog steeds beledigd, tegen mij. Dan schieten we samen in de lach.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars