MENUMENU

De Tour en de kerk lijken op elkaar. Waarom?

De gekte is weer begonnen in Nederland en ver daarbuiten:  la Tour de France is gestart, liefkozend gewoon De Tour genoemd, want eigenlijk is hij niet alleen van de Fransen, maar van ons allemaal.

De Tour is een wereld apart, you love it or you hate it. Of, iets genuanceerder: you couldn’t care less. De Tour was voor mij altijd iets in die laatste categorie; ik stond er totaal onverschillig tegenover. Mijn vader keek vroeger wel eens een stukje, maar ik heb het absoluut niet met de paplepel ingegoten gekregen en dan is het maar een raar fenomeen.

Duizenden mensen komen op verschillende plaatsen langs de route bij elkaar, om aan te moedigen, te joelen, te juichen en te zingen. Ze staan paraat met camera’s om wellicht een glimp op te vangen van hun wielerheld, misschien bij de start of finish een korte ontmoeting. Mijn lief is een groot wielerfanaat; hij kijkt de Tour met het geluid van de tv uit en dat van de radio aan, want dat zegt zoveel meer. Ik geniet vooral van de mooie muziek tussendoor, maar er wordt commentaar gegeven op wat er gebeurt, hele verhandelingen, overdenkingen haast en je leert er een heel nieuwe vocabulaire, waar gelinkebald wordt, geharkt, op de kant gegooid, gewaaierd. De Tour is een bijzonder fenomeen. Als je er niks vanaf weet, is het totaal oninteressant, onbegrijpelijk en onmogelijk langdradig.

tour de france

Het christelijke wereldje

Het christelijke wereldje, bedacht ik vandaag, heeft best veel overeenkomsten met het wereldje van de Tour de France. Als je het niet met de paplepel ingegoten hebt gekregen, is het maar een raar wereldje. Elke zondagochtend komen er mensen op verschillende plaatsen in groepen bij elkaar, ze zingen, juichen soms zelfs en hopen een glimp op te vangen van hun hemelse held. Wellicht zelfs een ontmoeting met de grote God. En ook in de kerk leer je een heel nieuwe vocabulaire, woorden als votum, verootmoediging en genadegave, die in een gemiddeld gesprek niet zullen vallen. En er zijn voor- en tegenstanders. De kerk is een bijzonder fenomeen. En als je er niks vanaf weet, is het totaal oninteressant, onbegrijpelijk en onmogelijk langdradig.

Openstellen

Maar dat hoeft niet zo te blijven. Ik heb gemerkt dat de Tour de France best leuk kan worden, als je meegenomen wordt, het wereldje in, door een kenner, een fan. Omdat mijn lief het liefst iedere etappe van begin tot  eind aan de buis gekluisterd zit en zijn leven daardoor drie weken lang om wielrennen draait, heb ik me er toch maar voor opengesteld. Mijn lief is leraar, gymleraar zelfs, hij legt dus graag uit, zeker als het om sporten draait. En, ontdekte ik, als je het een beetje snapt, dan wordt het best leuk, spannend zelfs. Je krijgt je favorieten en je zou soms bijna gaan juichen.

Zo zit het ook met de kerk, je moet meegenomen worden door een kenner, door een christen die je weet uit te leggen wat er gezegd wordt, wat er gebeurt  en waarom. Iemand die je enthousiast weet te maken. Misschien ga je de eerste keer alleen voor de mooie muziek, of gewoon uit nieuwsgierigheid wat mensen daar samenbrengt. Ik nodig je uit om je vragen te stellen, de woorden te leren, in een gebouw, online of in een kleine groep. Wie weet, word je nog eens fan.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars