MENUMENU

De woestijn zal vrolijk zijn, juichen en bloeien

Hij is er weer. Die grijze, grauwe deken. Die deken die even alle licht en kleur uit het leven lijkt weg te vagen. De deken die depressie heet.
Lang heb ik geaarzeld deze week of ik er (weer) over zou schrijven. Maar alle andere onderwerpen leken in het niet te vallen. En eigenlijk wilde ik me ook even niet vrolijker voordoen dan ik me nu voel. Ergens heb ik altijd het idee dat anderen het herkennen en er iets aan kunnen hebben. Door het te delen, er over te praten en te weten dat je niet de enige bent.

Met een lijstje naar de huisarts

Maandag aarzelde ik ook lang of ik het lijstje met klachten wel aan de huisarts wilde voorleggen. Een lijstje met ook veel lichamelijke klachten. Raar eigenlijk dat ik toch nog een soort van hoopte dat het deze keer ook iets lichamelijks zou zijn. Waarom? Omdat er toch nog zo’n groot verschil is in de manier van kijken naar lichamelijke aandoeningen en geestelijke aandoeningen? Blijkbaar. Maar het lijstje kon worden afgevinkt en nagenoeg volledig worden toegeschreven aan depressie.

Mijn deken

En dat omschrijf ik vaak als die grijze, grauwe deken. Soms is hij wat lichter van kleur, soms bijna zwart. Soms ligt hij alleen in de hoek van de kamer op de loer en soms is hij zelfs de deur uit! Maar blijkbaar krijg ik hem, zelfs met hulp van medicijnen en goede gesprekken met een psycholoog, niet definitief de deur uit.
De huisarts besloot (nou ja, dat klinkt alsof hij het oplegt en hij doet dat altijd in heel goed overleg!) om andere medicijnen te proberen. Lichamelijk vergt zo’n omschakeling ook het nodige, dus ik doe het nog rustiger aan dan ik al deed.

Wat geeft moed

En op zulke momenten ben ik dankbaar met de mensen om me heen die me op de been houden. Man en kinderen, die de deken af en toe even weghalen en de zon binnen laten. Vriendinnen die me mee naar buiten nemen en een warme kerkelijke gemeente waar ik even op adem kan komen. EN muziek.

Afscheid

Afgelopen week was ik bij een indrukwekkende afscheidsdienst. Hoewel heel verdrietig, kregen we sprankjes van hoop en licht mee. Voor mij met name in twee liederen:
Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft. Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft.
En
De steppe zal bloeien. Wat een prachtig, troostend en moed gevend lied vind ik dat. Het houdt mij op de been. Ik hoop jou ook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
12 oktober 2018

9 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars