“Mijn demente oudtante is mijn voorbeeld”

Geesjes oudtante Ida, bij wie ze vroeger vaak logeerde, is overleden. Haar zesennegentig jarige oudtante was dement, maar bleef vertrouwen op Gods liefde. Geesje neemt graag een voorbeeld aan haar.

Afgelopen week was de begrafenis van mijn oudtante Ida. Ze werd 96 jaar. Tante Ida was één van de zussen van mijn opa. Misschien zullen velen van jullie weinig tot geen herinneringen hebben aan hun oudtantes of –ooms. Ik heb er best veel, zowel oudtantes als herinneringen.

Mooie herinneringen

Tante Ida was een pittig dametje. Ze liep toen ik jonger was regelmatig in een lange broek, wat voor een dame van tegen de tachtig destijds niet heel veel voorkomend was. Ik ging bij haar logeren samen met mijn zus. We plukten samen de spruitjes van de plant, voordat we ze ’s avonds aten. Ze bakte poffertjes voor de lunch, in zo’n mooie gietijzeren pan. Er stond een orgel in de woonkamer en ze leerde ons met gekleurde stickertjes op de toetsen het Wilhelmus spelen. Op de kast stond een weeruiltje, dat met mooi weer grijs kleurde en met slecht weer blauw. Ik vond dat toen een prachtig ding en jammer dat het mooier was met minder mooi weer. Tante was een vrolijke vrouw in mijn herinnering, heel lief, maar ook stellig en duidelijk.’ Een echte hoofdzuster’,  schijnt mijn opa regelmatig te hebben gezegd. En nu is ze dood.

Rouwdienst via internet

Via internet kon ik de rouwdienst, zo’n 200 km verderop vanuit mijn luie stoel meeluisteren. Het schijnt druk geweest te zijn in de kerk, nog zoveel mensen die de moeite hadden genomen om naar de dienst te komen, voor een oud mensje van 96. Er werd vol liefde over haar gesproken. De laatste jaren werd ze steeds dementer, herkende ze steeds minder mensen en uiteindelijk niemand meer. Ze was in de war en daardoor verdrietig. Ze stamelde dan dat ze het allemaal niet meer wist. Mijn moeder kwam nog regelmatig bij haar en dan zongen ze samen liederen uit de kerk. Dan was tante Ida weer even helemaal helder en zong ze woord voor woord mee. Uiteindelijk ging het steeds slechter met haar. De laatste bezoekjes van mijn moeder en andere familieleden leek ze er klaar voor om te gaan. Zo sprak ze met een nichtje van mijn moeder nog over God en bleef maar herhalen dat ze een koningskind was. En het laatste wat ze uiteindelijk zei tegen mijn moeder was: ‘Hij maakt alle dingen wel.’ Een zin uit een geliefd lied.

Hij maakt alle dingen wel bruin knop

Een blauw weeruiltje

De verschrikking van dementie is iets waarvan ik hoop dat het me bespaard zal blijven. Het aftakelen en steeds minder begrijpen van het leven om me heen. Dat je in een ziekenkamertje komt te liggen, met steeds minder van je vertrouwde spulletjes om je heen. Maar toch, dat je dan, als de laatste dagen, laatste uren komen, nog zo op God gericht kan zijn. Zo vol zekerheid over zijn goedheid. Zeker wetende dat hij alle dingen goed zal maken. In de dienst werd psalm 92 gelezen. Deze psalm eindigt met: ‘Zij dragen nog vrucht als ze oud zijn en blijven krachtig en fris. Zo getuigen ze dat de Heer recht doet, mijn rots, in wie geen onrecht is.’ Zo getuigde haar rouwdienst van Gods liefde; al was ze oud, hierin bleef ze krachtig en fris. Het regende pijpenstelen, dus het weeruiltje zal blauw geweest zijn, mooi, als de hemel. Hij maakt alle dingen wel.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars