Dichtbij

Jasper is bij me komen zitten. Op schoot. Het is een van de charmes van een teckel, tenminste als je nabijheid kunt waarderen.

Jasper wil erbij zijn. Heel dichtbij dus. Jasper volgt me door het huis, de keuken in, naar de studeerkamer en zelfs naar de wc en de badkamer. “Dat je daar niet zenuwachtig van wordt”, is me wel eens gezegd. Als Jasper moe is laat hij het volgen wel eens achterwege, dan ligt hij tevreden op de bank of in zijn mand, maar verder zijn echtgenoot Peter en ik zijn dagbesteding.  En als ik achter m’n computer zit voel ik soms zijn kop tegen mijn benen wat zoveel wil zeggen als “ik wil bij je op schoot”. En al zeggen nog zoveel hondenfluisteraars dat je dat je de commando’s van je hond niet moet opvolgen, ik geef eraan toe, til hem dan op en laat hem bij me zitten. En zo werk ik dan weer verder. Het gaat allemaal redelijk automatisch zonder al te veel gedachten.

En dus heb ik nu een tevreden teckel op schoot die af en toe een diepe filosofische zucht slaakt.  Ik geloof niet dat er ook maar een gedachte bij dat zuchten aan te pas komt, maar de zin van het leven is op zo’n moment voelbaar, vandaar filosofisch. Met kerst in aantocht is Jasper dicht in mijn buurt niet alleen maar toegeven aan de behoefte van een hond maar het is ook echt mijn behoefte. Ik zucht weliswaar niet in het oor van de hond. En wat ik hem op dit soort momenten toevertrouw in woorden zal door hem niet begrepen worden.  Maar met Peter thuis die voor zijn werk nog wel eens in het buitenland zit en Jasper op schoot is mijn heilige familie even compleet en kan kerst beginnen. Fijne dagen!

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Tom Mikkers

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars