MENUMENU

Dat doet de deur dicht!

Zomaar een gewone dinsdagochtend; we brengen de oudste naar school, halen wat boodschappen en ik ben thuis met onze 3 jarige pleegpeuter. Genoeg te doen; was, opruimen, schoonmaken. De kleine doet driftig zijn best om mij te helpen en als ik even naar buiten ga om de stofzuiger te legen, gaat hij “gezellig” mee.
En, omdat ik de afgelopen dagen als ze in de tuin gingen spelen, steeds riep; doe die deur dicht! Gooit hij nu ook, goedbedoeld, de deur dicht…..

 

Buitengesloten

En daar staan we dan op een frisse herfstdag, buitengesloten. Geen jas aan, geen telefoon bij ons en zoals je altijd ziet in zulk soort situaties; de buren met de sleutel zijn weg. De overbuurman die weer een sleutel van onze buren heeft slaapt overdag en is niet wakker te krijgen als ik aanbel. Even denk ik; ik ga verder zoeken naar buren die thuis zijn en ik laat mijn man thuiskomen. Omdat dit mij geen goed idee lijkt, sta ik nog even verder te peinzen. Ineens weet ik; de achterdeur is open! Maar tussen de dijk en de achterdeur staat ons grote ijzeren hek, zo eentje met van die sierlijke punten…en dat hek is op slot!

Mogelijkheden

Zo sta ik een paar minuten te kijken naar de mogelijkheden. Er is een kliko. Helaas ben ik wel zo stram (ja, ook dertigers kunnen stram zijn) dat ik daar niet opgeklommen kom, zonder dat ie omver zou kukelen. Gelukkig hebben we voor de deur ook nog een mooi, teer bistrootje wat ik afgelopen zomer bij het grofvuil weggehaald heb. Ondanks mijn forse gewicht twijfel ik niet en zet ik het voor de kliko. Ik klim erop en ai….dat puntje is toch echt wel heel erg pijnlijk. Ik bedenk dat ik op de deurklink kan gaan staan. Ik kijk naar beneden, naar het aflopende talud en vrees het ergste voor mijn enkel. Langzaam laat ik mij via het hek naar beneden glijden.Verbaasd over mijn eigen lenigheid en de kracht in mijn armen loop ik naar binnen, de trap op en open ik de voordeur.

Als een deur echt dicht valt

Maar hoe gaan we in ons leven om met een deur die achter ons dicht valt? Misschien per ongeluk, misschien ook wel doelbewust. Hoe vaak voelen we ons dan niet in de kou gezet? Als ik daaraan denk en denk hoe ik dan vaak reageer, dan reageer ik vanuit een patroon. Dat doen we denk ik allemaal wel. Vaak werkt dat ook wel, maar wat als dat niet meer werkt?

Gaan we dan klagen, sluiten we ons af, reageren we ons af? Ga eens na bij jezelf wat je dan doet.

Oplossingen zoeken!

Deze gesloten deur liet mij zien dat ik nog dingen in mij had die ik vooraf niet bedacht had. Lef, spierkracht, lenigheid, creativiteit. Als je moet, of denkt te moeten, dan blijken er ineens andere mogelijkheden te zijn dan de meest voor de hand liggende oplossingen. Dat wil niet zeggen dat het altijd zo rooskleurig afloopt zoals mijn avontuur. Ook dit had verkeerd kunnen gaan, dan was ik compleet gespietst geweest en hadden we een heel ander scenario gehad.

Niets doen is geen optie!

Anderzijds; als ik niets gedaan had, had ik daar gestaan met mijn kleuter; in de kou, zonder sleutels, geld of telefoon, geen toilet, geen lunch en alleen de benenwagen om de oudste van school te halen, 7 kilometer verderop. Geloof me, niets doen had weer andere problemen opgeleverd.

Daarom wil ik je aanmoedigen; welk obstakel je ook hebt; neem even afstand, neem de tijd om erover na te denken en bedenk wat je kunt doen. Ongeacht de uitkomst; er is altijd iets wat je kunt doen.

 

dijkhuis-anderson
foto: Anderson

 

 

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
16 november 2016

11 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars