MENUMENU

“Ik leef met een donkere bril van zelfveroordeling”

Rosalie*(27) worstelt voor de vierde keer met een depressie, die nu alweer een halfjaar aanhoudt. Als kind had ze moeite om in haar omgeving begrip te vinden voor alle vragen die door haar hoofd raasden. En ook als volwassene worstelt ze met grote vragen over leven, liefhebben en geloven.

Daar zit ik, achter een computer tijdens computerles in groep 8. Het lokaal is vol met kinderen die de geneugten van de computer leren kennen. Ik zit daar met mijn vinger omhoog. Het lukt niet met mijn computer. Hij loopt vast en doet niet wat ik wil. Het duurt lang voordat de meester naar me toekomt. Omdat ik altijd rustig blijf. Geduldig ben. Goed luister. (Ik interpreteer nu al ten koste van mezelf). Na ongeveer 20 minuten ben ik aan de beurt. “Wat was je vraag?” Opeens knapt er iets. Ik loop weg. Weg van dat lokaal vol impulsen; weg van het minder-zijn.

Terug in ons groepslokaal ga ik op mijn plaats zitten. Ik wacht, maar er komt niemand. Na een half uur hoor ik mijn klasgenoten terugkomen. Nauwlettend houd ik de meester in de gaten. Wat zal hij tegen me zeggen? Is hij boos? Bij het afsluiten van de middag geeft hij aan dat we gaan eindigen. Hij zegt ook dat hij nog even met mij moet praten. Ik vind het prima. Ik zal wel eens zeggen wat ik denk. Als alle kinderen het lokaal uit zijn vraagt hij me wat er aan de hand was. Ik zeg tegen hem dat er niets aan de hand is. Hij kijkt me vragend aan. “Echt hoor”, zeg ik en ik loop het lokaal uit.

Bang om vragen te stellen

Mijn leven kent meer van dit soort voorbeelden. Al heb ik niet vaak meer op een dergelijke opvallende manier mijn ongenoegen geuit. Gevoelens had ik veel, heel veel, maar die liet ik nooit zien. Ik sprak met mezelf af dit alleen in noodsituaties te doen. Het verstand werd nog mijn bondgenoot. Het analyseren van situaties en het donker interpreteren daarvan kende ik als kind al. Ik was erg serieus bezig met dingen. Zo vroeg ik me als tienjarige al af waarom mensen leefden zoals ze leefden. Ik vroeg me af waarom mensen doodgingen. Waar de regen vandaan kwam. Wat voor karakter ik had. Deze vragen zaten in mijn hoofd. Uiten deed ik ze naar mijn idee weinig. Op het voorgezet onderwijs kwamen deze vragen los en stelde ik ze aan leraren. Naar mijn idee vonden ze het vaak irritant of ze werden zelfs boos. Na verloop van tijd haalde ik het niet meer in mijn hoofd om vragen te stellen.

Bang om lief te hebben

Die ernstige kant is gebleven. Het doordenken van bepaalde zaken en er zo grip op proberen te krijgen. De schaarse momenten van kunnen loslaten, gingen gepaard met nieuwe vragen. Ik wilde het leven snappen. Ik vervloekte mijn ernstigheid die me in de weg stond om te genieten. Als ik merkte dat ik van iemand hield, werd ik bang. Zou dit nieuwe vragen oproepen? Ja, ik was echt bang om lief te hebben. De vraag was wie het lang genoeg met me zou uithouden om mijn hart te openen, met heel veel geduld.

Zelfveroordeling

Waar mijn depressiviteit geboren is weet ik niet. Ik ken perioden van diepe angst en duisternis. Die beginnen in mijn hoofd, maar ze kunnen ook mijn lichaam tarten: het maakt moe. Het overbelast mijn lichaam. ‘s Morgens als ik uit bed wil, zitten de vragen dan gelijk in mijn hoofd. Ik leef met een donkere bril van zelfveroordeling. Als ik niet zoveel dacht, waren sommige mensen dan wél bij me gebleven?

Bang om het geloof te verliezen

Over God en geloven had ik ook vragen. Misschien waren die nog wel het meest beangstigend. Ik was bang mijn geloof te verliezen. Dat heb ik nog. Ik probeer me dan vast te houden aan wat Jezus zegt tegen zijn discipelen: “ik heb voor u gebeden, dat uw geloof niet ophoud.t” Ik wil zo graag voelen. Ik zou vrij willen zijn. Ik zou willen kunnen analyseren zonder mijn hoop te verliezen. Dat de vragen er mogen zijn. Dat er geen afscheid meer is. Dat mijn gedachten er mogen zijn. En dat de ander dan zegt: “het doet er niet toe. Wie je ook bent, je bent veilig. Gooi alles maar op tafel. Misschien zou dat God kunnen zijn. Of een mens. Of allebei. Voor hen dit refrein.

..maar als ik mezelf geen bescherming meer bied
als ik op dreig te geven ook al zie je ‘t niet
blijf je dan hier, laat me niet in de steek
wil je me lijmen als ik breek?”
(Uit ‘’lijmen’’ van Maaike Ouboter)

Rosalie houdt een facebookpagina bij voor christenen op weg met elkaar en met depressie.

*Omdat een depressie vaak stigmatiserend werkt, is Rosalie een gefingeerde naam.

4 reacties op ““Ik leef met een donkere bril van zelfveroordeling”
  1. Carline Meijster schreef:

    Alleen al het begin.. 27 jaar, voor de 4e keer depressief. Aangenaam, ik geef een hand. 26 jaar, eveneens voor de vierde keer depressief. Een oh wat herkenbaar verhaal ook, het rustige stille aan de buitenkant, maar de enorme rij vragen aan de binnenkant. De zelfveroordeling.. Zo sterk.

    Ik vind dat je ontzettend mooi beschrijft hoe het is, hoe het voelt. En hoewel het totaal niet helpt en het heel naar is om te lezen dat iemand hetzelfde meemaakt, is het tegelijk steunend om te weten dat ik niet de enige ben. Dat maakt het zelfverwijt soms net iets minder: misschien ligt het dan niet (alleen) aan mij, misschien kan het wel zo zijn dat het nu eenmaal zo is, ongeacht wie ik ben.. Want voor jou weet ik het zeker.
    Ik geloof dat je een prachtig mens bent, al zie je dat vast zelf niet..

    Als ik dat nu voor jou geloof, en jij voor mij.. Misschien dat het iets helpt? Misschien dat het ons leert om ook met wat meer mededogen naar onszelf te kijken?
    Bedankt voor je verhaal.

  2. Willemieke Schreurs Streefkerk schreef:

    Hoi Anoniem,
    Dank je voor je reactie. Ik wil het niet alleen geloven voor je dat je een bijzonder mens bent. Ik wéét dat je het bent. Omdat je hier nog bent. Omdat je strijdt.
    Welkom op mijn site, dan kunnen we wellicht eens verder praten.

  3. Marianne van Waterschoot schreef:

    Dank je wel voor je verhaal. Herkenbaar.

  4. Carline schreef:

    http://365dagensuccesvol.nl/blog/wat-ben-je-sterk/
    Ik las de blog in de link, opnieuw, en moest toen ook aan dit verhaal terugdenken..
    Dapper om het zo te delen! Ik hoop dat je het verhaal in de link ook leest en dat het je mag sterken..

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
16 mei 2015

63 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars