MENUMENU

Doodgaan door je passie te volgen

"Er zijn slechts drie sporten: stierenvechten, bergbeklimmen en autoracen; de rest zijn slechts spelletjes." Dit citaat wordt toegeschreven aan Ernest Hemingway, auteur en winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur, maar het is onwaarschijnlijk dat hij het echt gezegd heeft. Boeiend eraan is hoe dan ook dat Hemingway — of wie het ook heeft gezegd — er onderscheid mee maakt tussen 'gewone', spelachtige sporten en sport waarbij je je leven in de waagschaal stelt.

Nu is dat voor stierenvechten en bergbeklimmen goed invoelbaar, maar autoracen? Is dat écht nog steeds gevaarlijk? Had Stirling Moss, “de beste coureur die nooit wereldkampioen werd”, het niet over de goede oude tijd, toen seks veilig was en autoracen gevaarlijk? Met alle veiligheidsmaatregelen aan raceauto’s, circuits, enzovoort is autoracen toch zo safe als wat? De laatste coureur die in Formule 1 verongelukte was immers Ayrton Senna, in 1994 — jawel, 21 jaar geleden.

Maar afgelopen weekend is er opnieuw een coureur aan de gevolgen van een crash in een Grand Prix bezweken: Jules Bianchi, een 25-jarige belofte uit Frankrijk. Opvallend genoeg had hij zijn ongeluk op zondag 5 oktober 2014, op het Japanse Suzuka-circuit. Hij raakte in een coma en ontwaakte daar niet meer uit. Afgelopen vrijdag 17 juli stierf hij. Een contract met Ferrari om daar de komende jaren voor uit te komen, had hij al op zak.

Racesuccessen én -tragedies zitten in de familie

Bianchi moet als geen ander geweten hebben hoe gevaarlijk autoracen was. Zijn overgrootvader was in de jaren 30 monteur bij het fabrieksteam van Alfa Romeo (dat overigens gerund werd door ene Enzo Ferrari). Bianchi emigreerde naar België om er voor de rijke coureur Johnny Claes te werken. Zijn beide zoons, Luciano en Mauro, gingen zich in hun tienerjaren voor autosport interesseren. Luciano — of, op z’n Belgisch Lucien — was daarbij het meest succesvol. Won de Tour de France Automobile vanaf 1957 drie keer achereen en maakte in 1960 zijn Formule 1-debuut. Ook reed hij talloze races in toer-, sport- en rallywagens.

Bianchi_and_McLaren_at_1968_Dutch_Grand_Prix

Hoogte- en dieptepunt voor de familie waren de 24 Uur van Le Mans van 1968 en 1969. Want Mauro maakte een groot ongeval mee, waarvan de gevolgen (brandwonden) hem voor het leven tekenden, terwijl Lucien die race won. Een jaar later testte Lucien voor diezelfde race, maar door een mechanisch probleem crashte hij op het 6 km lange rechte stuk Hunaudières (destijds onderdeel van de Route Nationale 138) tegen een telefoonpaal. Hij was op slag dood.

Geen wonder dat de volgende generatie Bianchi’s ver van autosport gehouden werden. Philippe, zoon van Mauro, runde een kartbaan aan de Franse Rivièra. Daar groeide Jules Bianchi op en zo gauw hij met z’n voetjes bij de pedalen kon, reed hij er zijn rondjes. En de rest, zeggen ze dan, is geschiedenis.

De dood vinden in wat je het liefste doet

Waarom schrijf ik dit allemaal? Omdat ik me al een kwart eeuw bezighoud met autosport in het algemeen en Formule 1 in het bijzonder. Het is een sport die me interesseert vanwege de techniek, vanwege de geschiedenis, vanwege de heldenverhalen uit de jaren 30, de jaren 50, de jaren 70, de jaren… nou ja, je snapt me wel.

Hoewel dodelijke ongevallen tientallen jaren lang schering en inslag waren — begin jaren 70 stierven er alleen in Formule 1 al twee of drie coureurs per seizoen — is dat sinds dat zwarte weekend van 1 mei 1994 niet meer voorgekomen. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Want buiten F1 verongelukten in de afgelopen 20 jaar evengoed tientallen coureurs. En bij Grands Prix kwam bij ongevallen twee keer een marshal om, je weet wel, van die mannen die coureurs te hulp schieten als er iets aan de hand is. (Overigens is dat misschien wel extra zuur, omdat marshals bijna altijd vrijwilligers zijn.)

Formule 1 bleef sinds 1994 in elk geval gevrijwaard van dodelijke ongelukken als het om coureurs ging. En dan gaat de sport al heel snel als extreem veilig aanvoelen. Voor die coureurs zelf, voor de teams en voor de organisatie, maar ook voor de fans. En dat is waarom de dood van Jules Bianchi toch aangrijpend is.

Nóg een reden waarom Bianchi’s overlijden iets voor me betekent, is omdat hij de dood vond precies in díe activiteit die hij het liefste deed. Waar hij zich volledig voor inzette, ‘met heel zijn verstand en met al zijn krachten’. En, als ik Pastor John Van Sloten van de New Hope Church in Calgary, Canada mag geloven — hij preekte een keer over ‘The Glory of God in Formula One racing’— is die activiteit, zelfs als je daarmee je leven in de waagschaal stelt, tot eer van God.

Headerfoto: Nick Webb
Fotografie overig: Nationaal Archief en Spaarnestad Photo, Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Netherlands
7 reacties op “Doodgaan door je passie te volgen
  1. yvon schreef:

    Jammer dat de opmerking over dat stierenvechten een echte sport is zo klakkeloos wordt overgenomen in dit blog. Voor wie is stierengevecht een sport waarbij je het leven waagt? Heeft de stier een keus? Ik vind dit echt geen sport maar dierenmishandeling voor e lol van de mens. Brood en spelen. Daarvoor heeft God de stier niet geschapen. Jammer dat mijn kerk dat even over het hoofd neeft gezien.

    • Dank voor je reactie, Yvon. Je hebt zeker een punt: stierenvechten kun je nauwelijks (meer?) een sport noemen. Maar dat gaat denk ik een beetje voorbij aan de strekking van de rest van het stuk. Wat vond je daar (verder) van?

      • yvon schreef:

        Natuurlijk heeft iedereen recht op zijn eigen mening. Maar waar ik over sgruikel is dat je je mening plaatst op een site van mijn kerk. Ik ben van mening dat je je lichaam vsn God hebt grkregrn en dat lichaam niet nodeloos in gevaar moet brengen al zal dag niet altijd lukken. Autoracen is moedwillig het gevaar opzoeken. Net als dronken achter het stuur gaan zitten, ongezond leven etc. En het gaat me echt te ver om te stellen dat je autoracen totmeer vsn God doet en dat als je daarbij het leven laat dit ook tot Zijn eer is. Of misschien geloof ik in een andere God dan jij en lees ik een andere bijbel.

        • Sabien schreef:

          Sorry Yvonne, maar dit gaat mij te ver! Je mag een mening hebben over de inhoud van het stuk! Maar nu speel je op de man. Maw. Je vraagt aan hem of hij een andere God dient ( bestaat die dan ?!) en wat maakt het uit of en uit welke bijbel hij leest!? Sterkte met alles!!

        • Adrie Stemmer schreef:

          Hoi Yvon en Anoniem,
          MijnKerk.nl is een pioniersplek van de Protestantse Kerk en is bedoeld voor mensen die misschien niet zo snel een reguliere kerkdienst zullen bezoeken, om dat ze niet gelovig (opgevoed) zijn of de kerk, om wat voor reden dan ook, hebben verlaten, maar wel interesse hebben in het christelijk geloof. Als kerkgangers is dit artikel dan ook niet in de eerste plaats voor jullie bedoeld.

          Zelf leer ik door mijn betrokkenheid bij MijnKerk.nl dat God op allerlei onverwachte plekken te vinden is. Dat zie je al rond de geboorte van Jezus als mensen hem verwachten in een paleis en hij opduikt in een stal. En zo is hij ongetwijfeld ook op het racecircuit te vinden. We zijn daarom blij met mensen als Christiaan die daar iets over willen delen. (Adrie Stemmer, hoofdredacteur MijnKerk.nl)

          • marina schreef:

            . Bedankt voor de reactie, ik hoor toch bij de andere groep, die niet meer Kerkgaan , en jawel áls God bestaat kan hij daar ook zijn, de ds. die niet gelooft, als ik zo even mag noemen, zei hij is tussen mensen en dat kan ik me goed voorstellen en dat kan overal zijn, het is een gevoel erover betrekkende tot het racen zelf dat ik had.
            Het is altijd interessant als mensen een kijkje in hun gevoel en interesses omschrijven en wat dat betreft voor ieder wat wils op de mijn kerk site. Yvon schrijft wat fel maar ik kan me toch wel invoelen in wat ze zegt. De kunst is om elkaar te blijven respecteren maar soms reageert een mens fel omdat het zo tegen het zere been is. Het zal zo zijn dat mensen voelen dit tot eer van God te kunnen doen, en voor mij zou ik dat op andere dingen betrekken..
            Deze blog is bijzonder informatief, en ik heb erg met die jongen te doen dat door deze passie zijn leven maar zo kort is geweest.

  2. marina schreef:

    mijn eerste gevoel hierover is ook, hoe kan autoracen zijn tot eer van God, ik voel meer daarover dat dat dingen zijn zoals hoe je reageert op wat je gebeurt elke dag, hoe spring je overal op in en hoe kan een ander zien dat jij speciaal bent…
    Met het stierenvechten denk ik niet dat de torero echt gevaar loopt, ze zorgen wel dat die stier niet meer in zijn volle krachten is .

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
23 juli 2015

[views]
Kaarsjes:
  •  

    nelleke

    is toch nog een goed jaar geweest steeds alles goed bid dat volgend jaar ook goed komt
  •  

    T

    Dat T. weer volwaardigmlid mag zijn v. D.B. Hulp en Licht, Leiding voor T. Bescherming van een groot schild van Licht om T heen. Dat T niet te gronde gaat aan de eigen fouten.
  •  

    Harold

    Ik bid God dat Harold rust en vrede in zijn hoofd mag krijgen
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars