MENUMENU

“Ik gaf ze de hoofdrol, liet ze stralen”

Geesje denkt terug aan haar werk als dramatherapeut. Wat geeft het veel voldoening om een kind te zien stralen als je het 40 minuten onverdeelde aandacht geeft.

Een tijd geleden hadden we een bloggersdiner, we kwamen bij elkaar met een groep bloggers van MijnKerk.nl om elkaar beter te leren kennen. Toen ik daar vertelde dat ik 8 jaar lang in het speciaal onderwijs had gewerkt als dramatherapeut en sova-trainer werd me gevraagd waarom ik daar niet eens een stukje over schreef. Dat leek me een goed idee, de succesverhalen van een geslaagde – hoewel inmiddels werkeloze- dramatherapeut.

succesverhalen

 

Schrijnende situaties

Toen ik vervolgens, weken later, nadacht over welke leerling ik zou gaan schrijven, welk succesverhaal ik op papier zou gaan zetten viel ik stil. Want hoeveel succesverhalen had ik nu werkelijk te vertellen? Hadden er leerlingen op wonderbaarlijke wijze een totale innerlijke metamorfose ondergaan? Waren er bij wiens leven na mijn therapie over rozen was gegaan? Als ik heel eerlijk ben –en dat ben ik graag- kan ik weinig van zulke succesverhalen vertellen. De verhalen zijn vooral schrijnend, over leerlingen die het thuis zo moeilijk hebben, verwaarloosd worden, ouders hebben die niet die liefde, aandacht en bevestiging kunnen geven die hun kind zo hard nodig heeft. Ook al bedoelen ze het zo goed. Verhalen over kinderen die zo in de knoop zitten met zichzelf, die af en toe exploderen en hun woede-uitbarstingen maar zo moeilijk onder controle krijgen. Over leerlingen die zo onzeker zijn over zichzelf, die door negatieve schoolervaringen in het verleden zo faalangstig geworden zijn. Mensen om me heen vroegen me destijds wel eens, wat doe je dan met die kinderen? Wat deed ik eigenlijk? Ik speelde met ze, gaf ze de hoofdrol, liet ze stralen op een catwalk, liet me keer op keer door ze neerschieten, gevangennemen, bestelen. Ik gaf ze 40 minuten onverdeelde aandacht. Specifiek toegespitst op hun behoeften en verlangens.

God laat hen niet los

Ik leerde ze vaardigheden als een vraag stellen, complimentjes geven aan zichzelf, stevig staan om je sterk te voelen, vervelend gedrag van anderen te negeren. Dat konden ze dan goed in mijn lokaal, in een rollenspel. Op het plein en in de echte wereld waren ze het vaak zo weer vergeten. En toch, toch groeiden ze. Kleine stapjes soms, dat ze me groetten in de gang, dat ze een keer wegliepen bij een conflict, toch iets voor de klas durfden te zeggen, dat ze iemand te spelen vroegen. Het zijn kleine stukjes geweest in levens die nog lang niet uit ontwikkeld zijn. Het mooie is dat God belooft dat hij verder gaat. Hij zegt in de Bijbel dat hij niet loslaat wat zijn hand begon. Ik geloof dat God met ieder van hen, met ieder kind –en dat zijn we in wezen toch allemaal- zijn weg gaat. Hij ziet het grote plaatje en kan alles ten goede keren. Uiteindelijk zijn het de kinderen zelf die de succesverhalen mogen vertellen. Als ze later een baan hebben gevonden die bij ze past, als ze geluk hebben gevonden met een partner of als ze gewoon tevreden zijn met hoe hun leven is op dat moment. God laat ze niet los, maar heeft een plan met hen ieder en ik mocht daar een stukje van zijn.

Hoe ervaar je jouw werk? Geeft het je voldoening? 

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Thema: Blog
13 september 2015

[views]
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars