MENUMENU

Hoe kun je in alle drukte met geloof bezig zijn en God ervaren?

Lieve mamazondergod,

Je kaarsje van afgelopen donderdag raakte me. Je schreef:

Voor gezinnen waarin het door de drukte van alledag moeilijk is om met geloof bezig te zijn of iets van God te ervaren. Dat zij door anderen gezien en geholpen worden.

Ik ben ervan overtuigd dat er veel gezinnen zijn die ook ervaren dat het heel moeilijk is om met geloof bezig te zijn in alle drukte van school, werk, sporten, muziekles, afspraken, boodschappen en zoveel meer wat er op je pad komt. Dit alles vraagt al je tijd en aandacht en het is elke keer weer een kunst om alles op elkaar afgestemd te krijgen.

Wat me het meeste raakt is dat je ook schrijft dat je daardoor weinig van God ervaart, en je jezelf ‘mamazondergod’ noemt. Ik lees er verlangen in, om God wel te ervaren. Ook om te voelen dat Hij er wel is.

Ik heb een paar gedachten, waar je misschien wat aan hebt. En ik hoop anderen, die dezelfde drukte en moeite ervaren, wellicht ook.

God is er, ook als jij geen tijd voor hem hebt

Ik wil beginnen met een geruststelling: God is er, ook als jij geen tijd voor hem hebt. Mensen voor wie je geen tijd hebt, kunnen gaan zeggen: doei, ik kap ermee. God niet. Simpelweg hierom: God was er eerst. God is niet van ‘voor wat hoort wat’. Hij komt niet pas in je leven als jij Hem toelaat. God is er al. Hij gaf jou het leven, je partner en je kinderen. En dat kan Hem wat schelen. Hij laat niet los wat hij met jou en jullie begon.

Dankbriefjes

Hoe kun je dan ervaren dat Hij er is? Daar hoef je niet van alles voor te doen en voor vrij te maken. Geloven gaat niet in eerste instantie over doen, maar over zien. Maar hoe ‘zie’ je God dan? Ja, het is eigenlijk heel simpel: kijk om je heen. En kijk ergens gericht naar. Bijvoorbeeld: waar ben je dankbaar voor? Van de eerste stapjes van je kind tot een mooie zomerdag. En plak daarvan dankbriefjes op je koelkast, of vraag aan je kinderen voordat ze gaan slapen: wat was er leuk vandaag? Waar zou je ‘dank je wel’ voor kunnen zeggen? Zo verzamel je momenten om dankbaar voor te zijn, voor het leven dat je krijgt van God. En misschien ga je Hem daar dan ook in ervaren.

Inbouwen in je routine

Geloven: het klinkt als iets waar je iets extra’s voor moet doen. En wat dus extra tijd vraagt. Lastig in een hectische gezinsagenda. In de kloosters proberen ze die hectiek te doorbreken door een routine in te bouwen van gebed. Maar in ‘de wereld’ van alledag klinkt dat heel utopisch. Elke dag is weer anders, en hoe krijg je daarin een structuur waarin je met geloof bezig kan zijn? Als je het zo zegt: niet. Het geheim van het klooster is juist dat ze de routine hebben ingebouwd in hun leven. Het staat er niet los van. Er zullen in jouw leven ook vast routines zijn, ondanks de hectische gezinsagenda. In ieder geval opstaan en naar bed gaan, en ik hoop: ook soms samen eten, bijvoorbeeld in het weekend. Kun je ergens op die routine aansluiten door een kort gebedje voor een gezamenlijke maaltijd. Bijvoorbeeld:

Voor het eten dat we kregen
om te groeien en te leven;
voor ons eten telkens weer
zeggen wij: ik dank U Heer.

En zo zou je ook een gebedje voor het slapen gaan kunnen doen, of een leuk liedje dat je nog kent uit je kindertijd. Iets wat bij jou past, niets moeilijks. En iets kleins. Geloof is als een mosterdzaadje hè, niet als een boom die je meteen in je leven plant. Je moet het laten groeien.

Laat anderen voor je bidden

Wat je in je kaarsje deed, zou ik jou ook wensen. Dat mensen ook voor jullie bidden. Want het is niet niks om in alle drukte van alledag het hoofd als gezin boven water te houden. En dat hoef je niet alleen te doen. Geloven gaan niet alleen over zien, maar ook over verbinden. Als we bidden, verbinden we waar we voor bidden met God. En als andere mensen bidden voor jou, dan verbinden ze jou en God met elkaar. Als je geen tijd hebt, of genoeg andere dingen aan je hoofd hebt. Wellicht herken je hoe fijn het is als anderen voor je bidden; daarin kun je ook iets van God ervaren.

Je hoeft het niet alleen te doen

In verschillende geloofstradities bestaan er peters en meters, mannen en vrouwen die je helpen met de geloofsopvoeding van je kinderen. En dat begint simpel door hen voor jullie te laten bidden. Jouw kaarsje roept mij op voor jullie te bidden. En zo zijn er misschien nog wel meer mensen die dit lezen en zeggen: ik bid voor jullie. Wat je hebt gedaan vind ik heel bijzonder: aandacht vragen voor jullie nood om in alle drukte moeilijk met geloof bezig te kunnen zijn en iets van God te ervaren. En mijn antwoord eindigt bij waar ik mee begon: God is er al, je hoeft het niet alleen te doen. Anderen kunnen voor jou bidden als jij er geen tijd voor hebt. Vraag mensen waarvan je weet dat ze met geloof bezig zijn. En bovenal: God is en blijft er. Je hoeft het niet alleen te doen.

Kun je wat met mijn antwoord? En kun jij, als je je hierin herkent, wat met mijn antwoord? Misschien wil je ergens meer van weten; vraag het me dan gerust. Het is niet makkelijk om in het drukke leven van een gezin tijd te maken voor geloven, maar samen kunnen we zoeken, zoeken naar God.

Dominee Otto

Deel dit verhaal:
Otto Grevink

Geschreven door:

Thema: Blog
19 februari 2018

143 x gelezen
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars