MENUMENU

Duizelig…

Mooie muziek op vrijdag: dominee Kaj van der Plas blogt over Vertigo van U2. Wat doet dat met hem?

‘Mijn hersenen zijn mijn doornenkroon.’ Zo heet een tekening van kunstenaar Herbert Falcke. Ik moet daar vaak aan denken. Want: wat kan je hoofd je in de weg zitten.

Wat kunnen mijn gedachten me bezighouden. Vooral ’s avonds. Misschien is “bezet houden” een beter woord. Want er is dan weinig ruimte over. Voor gevoel bijvoorbeeld.

Ik ben er nog steeds niet uit of het spanning is die mijn gedachten veroorzaakt, of andersom. Misschien wel allebei. Dat ik me ergens zorgen over maak en ga piekeren. En vervolgens met mijn gepieker mijn zorgen vergroot.

Er zijn dingen waar ik met mijn verstand niet bij kan. Maar toch probeer ik het. Probeer ik het ongrijpbare in mijn greep te krijgen. Of het in ieder geval te begrijpen.

Dan probeer ik me alvast voor te bereiden op een moeilijk gesprek. Als zij zegt, dan zeg ik…
Denk ik na over het antwoord dat ik schreef na een vervelend mailtje. Ik had moeten schrijven dat… Of ik pieker over de toekomst van de wereld, met al zijn kwaad. Moet ik het nieuws nog wel volgen..?

Het duizelt me soms van de snelheid waarmee mijn gedachten in een rondje kunnen draaien. En het enige wat ik dan kan voelen is een brok in mijn keel. Alsof ik met een te volle maag in de draaimolen ben geweest. Met de geur van de snoepkraam in mijn neus.

Vertigo is de duizeling die je bevangen kan wanneer je op een hoog punt staat. Bono gebruikt het in een nummer van U2 als beeld voor het gevoel verwarring dat je kan bevangen, soms. Als je verstrikt raakt in de jungle van je hoofd. Als je even geen licht ziet. Als je even teveel hebt gezien of beleefd om te kunnen verwerken.

Op een subtiele manier zit in het nummer een Bijbelverhaal verwerkt. Het verhaal waarin Jezus door Satan naar een hoge berg wordt meegenomen. “Alles wat je vanaf dit punt kunt zien, zal van jou zijn, als je voor mij knielt.” Ze voeren nogal een verstandelijke discussie met elkaar, die twee. Met allerlei Bijbelcitaten slaan ze mekaar om de oren. Het duizelt je.

Maar Jezus beroept zich op iets anders. Op de wederkerige relatie met God. Die heeft, zo lezen we later, veel met liefde te maken. Hij maakt de beweging van verstand naar gevoel. En als ik die beweging mee kan maken land ik, uit mijn hoofd, ineens weer met beide benen op de grond. Of met beide knieën.

Een nummer dat je hoofd leegblaast. En je achterlaat met die o zo ware zin:
“Your love is teaching me how, how to kneel.”

dominee Kaj van der Plas
ds.vanderplas@gmail.com

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars