MENUMENU

Echte vriendschap

Het overlijden van de moeder van een van mijn oudste vrienden zette mij aan het denken. Wat is de maat voor vriendschap?

Laatst sprak ik mijn oudste vriend. We kennen elkaar al sinds de peuterspeelzaal, hebben samen in de box gezeten. Later kwamen we elkaar weer tegen op de manege, gingen samen uit, hebben pieken en dalen gekend. Op de meest cruciale momenten in onze jonge levens waren we er voor elkaar. Toen.

Veel te jong overleden

Jarenlang spraken we elkaar weinig. Soms alleen op de jaarlijkse herdenking van een gemeenschappelijke vriend die veel te jong overleden was. Maar op die momenten dat het er op aan kwam, waren we samen. En dat was goed.

Een vinger aan de pols

Het is best bijzonder. Aan een half woord genoeg hebben. Elkaar lang niet hebben gezien en gewoon in stilte bijeen kunnen zijn in de wetenschap dat dit samen zijn zwaarder weegt dan wat er gezegd word. Gedurende het ziekbed van zijn moeder hadden we af en toe contact. Een vinger aan de pols. Hij was druk met zijn beslommeringen en ik met de mijne. En toen kreeg ik een WhatsAppje. Veel meer dan een “Ik weet niet of je wilt of kunt, maar dan en daar is de uitvaart” was het niet. Maar het was genoeg.

Warmte en liefde

Een prachtige dienst was het. Heel indrukwekkend ook, door de aandacht die er besteed was aan details. De dienst gaf een goede indruk van het leven en het wezen van de overledene. Er sprak zoveel respect uit. De tranen biggelden me over de wangen om het verlies dat zij, de familie, moesten voelen. En ook om die mensen die mij te vroeg ontvallen zijn. Maar vooral om de warmte en liefde die sprak uit ieder onderdeel van die dienst. Dat had ik niet eerder zo meegemaakt.

Echte en oprechte vriendschap

En toen spraken we elkaar na de begrafenis van zijn moeder. We hadden elkaar al bijna een jaar amper gesproken. En weer waren er amper woorden nodig. We kwamen tot de conclusie dat, zolang je weet dat de ander er is, je een anker hebt waardoor je niet meegesleurd wordt door de stroom van het leven. Zolang je weet dat de ander er is, heb je een baken dat voorkomt dat je de weg kwijt raakt. Dan heb je iemand, die er onvoorwaardelijk voor je is, en die zonder te oordelen naar je zal luisteren. Bij wie je gewoon jezelf kunt zijn. En dat is echte en oprechte vriendschap.

Ik heb niet veel vrienden. Maar de vrienden die ik heb, zijn echt en oprecht. En daarmee voel ik mij een gezegend mens.

Foto: Paul Bica

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars