MENUMENU

Een echte fan

Ik ben een fan. Zal altijd wel zo blijven. Van wie? Heb je even? Ajax, het Nederlands elftal, Max Verstappen en veldrijder Mathieu van der Poel. Eerst dacht ik dat dit te maken had met het winnen, met succes. Als je wint, heb je vrienden, nietwaar? Maar dat blijkt bij mij niet het geval. Ook in schrale tijden met nauwelijks succes en veel frustratie achter de televisie zeg ik mijn idolen geen vaarwel. Wat me dan weer, vreemd genoeg, een goed gevoel over mezelf geeft.

De tijd van voetbalshirtjes dragen, je agenda beplakken met uitgeprinte plaatjes of bij de kapper een coupe soleil vragen op om David Beckham te lijken is voorbij. Maar toch blijf ik merken dat ik behoefte heb aan voorbeeldfiguren: mensen die iets met je doen, al is het maar rondjes rijden in een raceauto of tegen een bal aantrappen. Idolen die een leven leiden waar jij alleen maar van kunt dromen.

De tekst gaat verder onder de foto. 


Foto van een plafond in een kerk in Rome. 

Jouw identiteit

Toevallig kom ik net terug uit Rome. Ik was daar voor een reis met mijn kerk in Epe. Veel kerken gezien daar, veel heiligenbeelden ook. “Afgoderij, idolatrie! Gij zult u geen gesneden beeld maken van wat dan ook!” Ik ken de valkuilen. Een idool in wat voor vorm dan ook mag je identiteit wel vormen, maar het mag je identiteit nooit beheersen. En toch hebben mensen een uitzicht nodig, een horizon: levende bewijzen dat het mogelijk is om door kneiterhard trainen (Cristiano Ronaldo, red.) óf door ook in zware tijden te vertrouwen op God (een willekeurige heilige, red.) je éigen levensgeluk vorm te geven.

Welke idolen had of heb jij? Waar zijn je kinderen fan van en hoe ga je daar mee om?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Sjoerd Muller

Geschreven door:

Thema: Blog
6 november 2018

79 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars