Een nieuw hoofdstuk

Inmiddels heb ik het voortgezet onderwijs alweer een aantal jaren achter me liggen, maar ik herinner me het gevoel als de dag van vandaag: het starten van een nieuw hoofdstuk in je wiskundeboek. Het openslaan van een nieuw hoofdstuk valt niet altijd mee - op school niet, maar ook in het leven van alledag niet.

Een enge bedoening

Vroeger bladerde ik aan het begin van een periode vluchtig door de pagina’s die ik zou moeten gaan begrijpen en uitwerken. Heel soms zag ik het wel zitten, als ik wist dat het onderwerp me goed lag of als ik onderdelen herkende uit vorige hoofdstukken. Maar verreweg de meeste keren overviel me een gevoel van lichte paniek. De formules buitelden voor mijn ogen over elkaar heen, de onbegrijpelijke meetkundige figuren grijnsden me toe en de grafieken waren druk bezig een struikeldraad voor me te spannen.

Een nieuw hoofdstuk was dus vaak best een enge bedoening. Ik voelde me nogal eens overladen met allemaal onbegrijpelijke dingen die ik nog nooit eerder gezien had en waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou kunnen bevatten – laat staan dat ik er iets goeds mee zou kunnen doen.

Onoverzichtelijk, onduidelijk, onvoorspelbaar

Datzelfde gevoel kan ook nog wel eens de kop opsteken als je in figuurlijke zin aan een nieuw hoofdstuk begint: het verhuizen naar een onbekende woonplaats, het wisselen van of beginnen aan een baan, het ontmoeten van nieuwe mensen of het beginnen aan een volgende levensfase. Je kunt niet overzien wat er in de komende pagina’s allemaal op je af zal komen en je weet niet of je het allemaal wel zult begrijpen, of het wel zal lukken, of het je wel iets goeds zal brengen.

Ikzelf sta op het punt om verschillende nieuwe hoofdstukken in één keer open te slaan (zie ook mijn vorige blog). Soms geeft dat hetzelfde gevoel als een nieuw wiskundehoofdstuk: het lijkt allemaal net zo onoverzichtelijk, onduidelijk en onvoorspelbaar als die ingewikkelde figuren en grafieken.

Rust en zekerheid

Toch ervaar ik tegelijk ook rust en zekerheid. Er kan namelijk nog zoveel veranderen, ik vertrouw erop dat God altijd al een paar hoofdstukken verder heeft gelezen. Hij is elk jaar de Leraar van het Jaar, hij weet al wat me te wachten staat en loodst me er doorheen. Sterker nog, hij is zelf de auteur van mijn levensboek. Voor hem is geen formule te ingewikkeld.

Toen mijn lichaam nog geen vorm had,
zag u mij al.
Nog voordat ik werd geboren,
wist u alles al van mij.
En u schreef het in uw boek.
(Psalmen 139:16, Bijbel in Gewone Taal)

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Lianne Post

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars