MENUMENU

Een ontmoeting met mooie kleine, sterke sterren

En dan is eindelijk de dag aangebroken dat we kennis kunnen maken met jullie...
Hannie schrijft over de kennismaking met de pleegkinderen die in haar gezin zullen worden opgenomen.

De dag van de kennismaking.

We vinden het zo ontzettend spannend. Wie zijn jullie, hoe zullen jullie reageren op ons? Als we richting het adres van het crisisgezin rijden bedenk ik mij dat ik mij net zo zenuwachtig voel als vroeger, die avond voor mijn twaalfde verjaardag. Waar ik toen nog het idee had dat de nieuwe fiets mijn leven zou veranderen, gaan nu jullie ons leven veranderen. Geen nieuwe fiets waar na een poosje de lol vanaf is, maar kinderen die opgevoed moeten worden. Waar de fiets na een poosje met minder egards behandeld  werd maakte dat niet uit. Maar als kinderen minder liefde en aandacht krijgen, heeft dat effect voor de rest van hun leven. Dus ja, ook voor ons superspannend!

Daar zijn ze dan.

We bellen aan bij het gezin waar jullie verblijven en er komt een vriendelijk lachende vrouw met een horde kinderen naar voren. Ze doet de deur open en ik vraag mij af; waar zijn jullie? Iedereen stelt zich netjes aan ons voor. We lopen door naar de kamer en daar zitten jullie op de bank. Hand in hand en die blik in jullie ogen…Die oogjes moet je echt zien, want de woorden vragend en angstig dekken niet wat ik in jullie ogen weerspiegeld zie. Jullie zeggen ons gedag en bekijken ons van een afstandje. Wij maken kennis met jullie crisisouders en langzaamaan durven jullie naar ons toe te komen. Wij lezen een boekje voor en na een poosje gaan jullie naar buiten. Na een poosje kom je met een van de grotere kinderen vragen of wij willen komen kijken naar hoe goed je kunt fietsen. Zo spelen we een poosje en daarna nemen we afscheid. Bij het afscheid krijgen jullie een boekje met foto’s van dingen bij ons thuis. Jullie kamer, de poezen, een foto van ons, van de tuin en van het speelkeukentje. Dan zijn er voor jullie wel wat bekende punten als je komt kijken en spelen.

Thuis.

Een week later komen jullie bij ons spelen, samen met jullie crisisouders. Nog zo’n spannend moment.  Weer een paar dagen later komen jullie samen spelen en worden jullie na twee uurtjes spelen weer opgehaald. Jullie vinden het super eng, want als jullie crisis papa en mama weggaan voelt het voor jullie waarschijnlijk alsof je weer alleen gelaten wordt. Overgeleverd aan twee totaal vreemden. Als ze weg zijn, zijn jullie makkelijk af te leiden met een spelletje of een boekje. Wel blijven we samen met jullie spelen, want zodra we wat anders gaan doen zijn jullie bang dat we weglopen en jullie alleen laten. Dat is ook niet zo gek, jullie weten en voelen dat je straks weg moet uit het crisisgezin. Weer een nieuw adres, en ook wij zijn weer nieuwe mensen voor jullie. De derde keer dit jaar alweer. Bij het weggaan laten we jullie je kamer zien. Jullie zullen samen op een kamer slapen. De kamer is rustig ingericht. Twee bedjes, lichtblauw en grijs op de muren en gordijnen met sterretjes.

We zijn compleet.

Nog een week later is dé dag waarop ons huis voorgoed gevuld zal zijn met kinderen. ‘s Ochtends vroeg staan jullie op de stoep met een “bas-tas” vol spullen. Het afscheid nemen is moeilijk voor jullie en voor jullie crisis ouders. Jullie zijn meer dan welkom, maar o, wat zal dat lastig voor jullie zijn geweest die eerste uren, dagen, weken. En nu na zeven maanden zijn er nog steeds momenten dat het moeilijk is voor jullie. Jullie eigen papa en mama, jullie eigen opa en oma; ze zien dat het goed met jullie gaat. Wij zien het ook. Gedurende de tijd dat jullie hier zijn, hebben jullie je ontwikkeld van schuchtere, introverte kinderen, naar een paar vrolijke schreeuwlelijkerds met twinkellichtjes in jullie ogen. Jullie worden langzaam maar beetje bij beetje de stralende sterren die jullie als kleine kinderen mogen zijn. Dat is heel mooi om te zien. Wij hebben stukje bij beetje onze rol als papa en mama gevonden en we blijven zoeken. Jullie hebben niet onze karakters, jullie zijn al gevormd. Het is zoeken en puzzelen. Gelukkig houden we van spelletjes en raadsels, dus zolang we blijven puzzelen en blijven bidden, komen we er met zijn allen wel uit!

Stralende sterren!

Ik kijk naar de donkere hemel en zie de sterren. Er zijn geen vallende sterren, alleen maar stralende sterren en ik doe een wens. Ik wens jullie meer dan het beste in jullie leven, met sterren en engelen rondom je om je te bewaren voor gevaren en je te helpen bij verdriet. Ik wens een open oog om te zien dat sterren altijd mooi zijn, soms klein, soms bijna onzichtbaar en dan weer groot en vol van licht. Ik wens dat jullie later als je groot bent ook zo durven te kijken naar jezelf.

Je bent het waard om te leven, je bent het waard om van gehouden te worden!

foto: eigen foto, fragment dekbed van een van de kinderen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars