MENUMENU

Een stief-verjaardag met zes taarten

Terwijl ik, een beetje bibberend, met een koffiekan de woonkamer in loop, in een feestelijke maar niet al te opvallende jurk, besef ik dat we allemaal ons best aan het doen zijn. De gasten, onze kinderen en vooral wijzelf. Voor het eerst wordt een verjaardag van één van de kinderen van Reinier bij pappa thuis gevierd. En dus ook bij mij en mijn kinderen.

Vuurdoop voor een samengesteld gezin

We hebben het grondig voorbereid met twee dozen lekkere hapjes, een koelkast vol drankjes en vijf taarten, plus de zelfgebakken appeltaart die oma nog meebracht. We wisten niet wie er precies zouden komen, dus je moet op alles voorbereid zijn. Eigenlijk vind ik de meeste verjaardagen vrij ongemakkelijk, waar iedereen in een kringetje zit en over koetjes en kalfjes praat. Maar terwijl ik Reinier zijn ex-schoonmoeder vraag of ze nog een kopje koffie wil, gaat er door me heen dat dit voor een samengesteld gezin toch wel de vuurdoop is.

De tekst gaat verder onder de foto. 

Rommel

Ergens ontroert het me hoe iedereen z’n best doet. En de jarige job, die 17 wordt, spant de kroon. Ze is lief en vrolijk tegen iedereen. Ik staar even naar haar tuinbroek, die van mij is geweest. “Veel te krap voor mij, maar hij mag zo naar de kringloop hoor!” Maar die ging dus niet naar de kringloop. Maar als haar moeder even knipogend klaagt over de rommel in de kamer van de meiden, en ik mee aan het knikken ben, schiet de jarige wel even in de verdediging. En terecht. De kinderen zouden eens lekker over ons mogen klagen. Door ons geworstel ziet hun eenvoudige leven er ineens een stuk rommeliger uit.

De tekst gaat verder onder de foto. 

Schuldgevoel

Juist op zo’n avond komt bij mij het schuldgevoel weer naar boven drijven. Hoe zouden mijn jongens zich voelen?Tussen mensen die sinds kort ineens ook familie zijn? In het begin kijken ze even de kat uit de boom, maar ze lijken al aardig gewend aan de drukte. Ik zie dat Jaïr smikkelt van zijn derde stukje taart en Elias is al begonnen aan de kipkluifjes.

De tekst gaat verder onder de foto. 

(Stief)moeder en gastvrouw

Mijn antennes staan alle kanten uit, ik wil zo graag dat iedereen zich gezien voelt. Dat ze er mogen zijn, ook met de moeite die er is, de pijn misschien, het gemis. Mijn wijze en ervaren zus gaf me een paar goede tips: Ik hoef niet in het middelpunt te staan, maar ik hoef me ook niet te verstoppen. Voor de kinderen is het fijn als ik er sta, als gastvrouw en als (stief)moeder. Ik doe mijn best.

Die Liefde

Als ik in de keuken even diep in en uit adem, kan ik naar dat diepe vertrouwen in mijzelf, die basis, die Liefde, die ik God noem. Ik kan niet alles zelf doen, ik heb niet overal controle over. Ik wéét dat ik niet anders kon dan scheiden en God kent mijn verdriet. In stilte geef ik me over.

Pijltjesgevecht

Ondertussen hoor ik dat Jaïr de slappe lach heeft gekregen. De jongsten en Reinier en zijn broer zijn een blaaspijltjes gevecht begonnen in de gang. Stiekem toch ook een beetje trots loop ik de kamer weer in en wurm een bord met een stapel pizzastukjes op de propvolle tafel. Terwijl ik een knipoog krijg van opa en ex-schoonvader, giechel ik een beetje in mezelf. Er is een overdosis aan eten, maar ach, met zes kinderen komt het sowieso wel op deze week.

Lees ook

Rebecca Schoon schrijft wekelijks voor MijnKerk. Ze is 43 jaar, woont fulltime met haar vriend en parttime met hun in totaal zes kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Blog
1 november 2018

563 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars