Een teken van boven

‘Al 18 jaar lang beweren papa en jij bij hoog en bij laag dat er een God is. Maar ik heb er nog nooit iets van gemerkt.’

Ik sta nog met m’n jas aan in de kamerdeur als onze middelste dochter haar hart moet luchten. Het is zondagmorgen. We komen beide net terug uit de kerk. ‘Wanneer merk ik er eens wat van?’, vervolgt ze, ‘Kan ‘ie mij dan eindelijk ‘ns een keer een teken geven…’

Wachten

Het zit haar hoog. En al heeft ze dan gekozen voor een christelijke studentenvereniging, ze worstelt met God. Bij vlagen zit ze te snakken naar een teken van God. En zij niet alleen. Veel meer mensen – jonger en ouder – zitten te wachten op een teken van boven.
Als ik dit voorval afgelopen zondag in mijn preek aanhaal, komt er na afloop iemand naar me toe die vraagt: ‘Wat heb je je dochter geantwoord?’ Ik moet bekennen dat het tot een echt antwoord nog niet is gekomen. Misschien omdat ik eerst zelf een paar vragen wil stellen.
De vraag van mijn dochter roept bij mij namelijk allerlei andere vragen op. Het zijn vooral vragen aan onszelf, aan mijn dochter en aan mij.

Lastige vragen

Waarom willen we zo graag een persoonlijk teken van God? Is dit een typisch ‘westerse’ vraag of stellen christenen in China en in Afrika deze vraag net zo vaak? Welke betekenis hebben tekenen en wonderen van God in de Bijbel voor ons? Zijn bijbelse tekenen of tekenen die anderen ontvangen voor ons westerlingen onvoldoende? En: is het terecht dat onze eigen mening, onze eigen ervaring zo vaak de doorslag geeft?
Het zijn lastige vragen. Vragen waar ik zelf langer over na moet denken. En met m’n dochter over door wil praten…

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars