MENUMENU

“Eén, twéé, twee-en-een-hallef….!”

“Ik ga tellen hoor! Eén, twéé, twéé-en-een-half…. Kom nu meteen, anders moet ik boos worden! Twéé-en-een-half……… ” Ik hóór het mezelf weer zeggen. Ik gebruikte het toen ze twee waren en nu ze acht zijn nog steeds af en toe. Vaak werkt het, maar toen ze klein waren werkte het beter. Als ze nog niet luisteren bij drie, moet ik consequent zijn en overgaan tot… ja tot wat eigenlijk?

Ik heb nooit een enorme uitstraling van autoriteit gehad. Als Reinier, mijn vriend, een bepaalde blik heeft en een bepaalde stem opzet wordt het stil. Dan weten ze gelijk, oh nu moeten we oppassen. Maar hij schreeuwt nooit. Hoe dóet hij dat toch? Vergeleken met Reinier ben ik een softie en vergeleken met Arnout, de vader van mijn jongens, ben ik streng.

Structuur en regels

Soms zegt Elias: “Maar mam, gister kreeg ik ook geen straf, dus waarom zou ik dan nu luisteren?” Oeps. Consequent zijn vind ik een uitdaging. Als je zegt dat het de laatste keer is, dan is dat ook zo. Idealiter heb je het kind dan al duidelijk twee kansen gegeven. En als je zegt te gaan straffen moet je dat doen. Vaak is belonen effectiever dan straffen. En structuur en regels geven kinderen veiligheid. Ik weet het allemaal wel, ik heb notabene Sociaal Pedagogische Hulpverlening gestudeerd. Maar zet het maar dagelijks om in de praktijk….


Duidelijke grenzen

Een fantastisch opvoed-optreden is ook afhankelijk van hoe ik me voel. Als ik moe of gespannen heb laat ik meer door mijn vingers glippen. Of ga ik juist te snel de strijd aan. En ik heb ook ‘last’ van mededogen, ik geloof niet in luie of vervelende kinderen. Dan is er vast wat aan de hand bij het kind, onderhuids. Daar wil ik oog voor hebben, maar ik weet ook dat ze gebaat zijn bij duidelijke grenzen. Het is zo´n zoektocht. Ik word er altijd blij van, als het me lukt met humor de bokkige bui om te buigen.

“Eén, twéé, twéé-en-een-half…. Nee? Dan ga ik je kietelen hoor! Ik geef je de kieteldood!”

Na de scheiding

Opvoeden na de scheiding is een extra uitdaging merk ik. Je hebt geen direct alledaags lijntje meer met de andere ouder. Als je geluk hebt kun je het aardig afstemmen met je ex-partner, maar je hebt toch je eigen opvoedstijl. Bij pappa Arnout mogen ze een heleboel en zijn ze minder aan regels gebonden. Hij heeft ook een engelengeduld.  Dus is de overgang soms best groot voor ze. De eerste dag dat ze bij mij zijn zoeken ze vaak de grenzen op. Soms is er zelfs even een uitbarsting nodig om de lucht te klaren. Juist om elkaar weer te vinden.

Perfect doen

We willen het als ouders denk ik ook wel graag perfect doen. Ik wel tenminste. Je hebt een ideaal plaatje in je hoofd van hoe het moet. Maar ik denk dat elke ouder daarin haar eigen manier én uitdaging heeft. En ondanks het verschil tussen mij en Arnout, waar ik van alles van kan vinden, wéét ik dat we beiden zielsveel van ze houden.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deel dit verhaal:
Rebecca Schoon

Geschreven door:

Thema: Blog
29 november 2018

[views]
Kaarsjes:
  •  

    nelleke

    is toch nog een goed jaar geweest steeds alles goed bid dat volgend jaar ook goed komt
  •  

    T

    Dat T. weer volwaardigmlid mag zijn v. D.B. Hulp en Licht, Leiding voor T. Bescherming van een groot schild van Licht om T heen. Dat T niet te gronde gaat aan de eigen fouten.
  •  

    Harold

    Ik bid God dat Harold rust en vrede in zijn hoofd mag krijgen
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars