MENUMENU

Een vader en zoon moment

In de periode van 2007 tot en met 2013 liep ik vijfmaal een gedeelte van de Camino a Santiago de Compostella. De pelgrimsroute in Noord Spanje. De gehele ‘Camino de Francais’ van St. Jean Pied de Porte tot Finesterra liep ik met mijn beste vriend Jelle. In september 2008 liep ik ter viering van mijn 50-ste verjaardag met mijn, toen 26-jarige, zoon Eric. Van die wandeling komt het volgende verhaal.

Zelfstandigheid

Mijn zoon was inmiddels al een aantal jaar getrouwd en bereidde zich op zijn eigen wijze voor op onze wandeling. We hadden bedacht om ongeveer 200 kilometer te lopen in zeven dagen. Een realistisch plan. Ik had mij voorgenomen om Eric in de voorbereiding alleen van ‘gevraagde adviezen’ te voorzien. Ik weet dat hij, zeker toen, niet zo houdt van ongevraagde adviezen. Een behoorlijke opgave voor mij. Hij kocht in mijn optiek de verkeerde schoenen, trainde te weinig en had een rugzak die ook niet fantastisch was. Af en toe beet ik het puntje van mijn tong af om te zwijgen.

Op de blaren lopen

De eerste dag, vanaf Pamplona, ging geweldig. We liepen wel 32 kilometer. Dit bleek net twee blaren te ver zijn voor Eric. De tweede dag werd nogal moeizaam. De blaren waren groot en er waren er ook nog bijgekomen. De derde dag was echt een drama. Strompelend door de pijn van zijn blaren was de tocht een kwelling. Ik worstelde zelf met mijn gedachten ‘had ik hem nu toch maar geadviseerd’ en ‘het is ook zijn eigen schuld’ en ‘ik moet mij niet aan hem ergeren, dit moet leuk zijn.’ Na een kilometer of zeven kwamen we met elkaar in botsing. Het was alsof mijn zoon mijn gedachten kon lezen. Zijn reactie: ‘Ga maar alleen verder, je had je hier zo op verheugd en ik ben alleen maar een blok aan je been.’ Was voor mij begrijpelijk maar ook pijnlijk.

Een ontmoetend gesprek

Een paar honderd meter verder zaten bij een kerkje midden in een olijfgaard. Ik verbond de blaren van Eric en samen spraken over mijn zwijgen, zijn aanvoelen, onze frustratie, mijn rol als vader en zijn rol als zoon. Over samen optrekken. Samen uit, samen thuis. We baden samen en bij ons beiden rollen er wat tranen over onze wangen. Eenmaal op pad hoefden we niet meer zo veel te zeggen. Het was goed. ’s Avonds vonden we in Estella een hulppost van het rode kruis waar de blaren vakkundig behandeld werden.

Daarna hebben we nog vijf dagen heerlijk gewandeld. Hebben we samen het pad van de pelgrim gelopen. Op de terugweg naar huis hadden we nog een gesprekje over het mooiste moment van de wandeling. Juist … Het gesprek bij het kerkje en de eerste wandelkilometers daarna.

Ken jij dat? Dat je denkt dat je een gevoel of bepaalde gedachten voor je kunt houden maar dat de ander dit toch merkt? Dat uiteindelijk een open gesprek je onderlinge band versterkt?

foto: John Sas
5 reacties op “Een vader en zoon moment
  1. Mar schreef:

    Lijkt me heel bijzonder om de camino te lopen of een andere wat langere pelgrims)tocht. En het is goed om je kroost zelf te laten ervaren en leren.

    • John Sas schreef:

      Dag M, dank voor je reactie. Ja, lopen op een pelgrimstocht is heel bijzonder en ik kan het je zeker aanraden. Het lopen met mijn zoon en elkaar zo te ontmoeten was heel bijzonder. Het lopen van de hele tocht met mijn vriend Jelle was een investering in vriendschap. Ik hoop daar de volgende keren over te kunnen schrijven. Hartelijke groet, John

      • Mar schreef:

        Een mens, of ik spreek in ieder geval over mezelf, praat eigenlijk veel prettiger als je loopt dan als je ergens zit..heel af en toe zie ik ook wel eens die programmas op tv en zie dan ook dat de mensen zo open staan voor gesprek, zelfs als het ze soms moeilijk valt over iets te praten.

        • John Sas schreef:

          Dag M, in mijn werk als coach pas ik beide vormen toe. Buit en met elkaar lopen geeft letterlijk en figuurlijk meer ruimte. Maar ik merk ook dat het heel passend kan zijn om met elkaar binnen te zitten. Daarbij samen te zijn, te spreken en te zwijgen. Ook in het zitten kan je samen, als twee pelgrims, onderweg zijn.

          • Marina schreef:

            Dit zal zeer zeker kunnen.. Op de juiste plek, met de juiste persoon en in de juiste mood..
            Zwijgen kan goed voelen én soms ook ongemakkelijk voelen.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
20 september 2016
Kaarsjes:
  •  

    Zorgverleners.

    Geef vrede door van hand tot hand. De sterke,zachte hand zij dank, die meer dan troost kan geven: als woorden stokken, spreekt de hand in vriendschap, steun en zegen.
  •  

    mijn grote liefde

    dat wij samenkomen en dat je echt definitief gaat kiezen voor mij en onze kleine meid. ik hou van je met heel mijn hart. Laat ons alstublieft samen gelukkig worden. Dit is mijn liefste wens. ik wil je gelukkig maken en al mij n liefde geven.
  •  

    Mijn ouders

    Het spijt mij dat ik jullie niet kon geven wat ik graag wilde geven als zoon. En dit spijt me oprecht . Ik mis jullie .
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars