MENUMENU

“Ik kom nauwelijks de deur meer uit”

Annemieks lagere schooltijd is letterlijk verpest. Op de middelbare school stopt het pesten, maar vriendschappen opbouwen is ze verleerd. En dan wordt ze ook nog ziek en daardoor steeds eenzamer. Nu probeert Annemiek stapje voor stapje haar eenzaamheid te doorbreken en weer te leven.

“Jarenlang zie ik uit het raam kijkend de wereld aan me voorbijgaan. Ik voel me een toeschouwer. Ik kijk toe hoe anderen leven, maar doe zelf niet mee. Ik heb de energie niet. En ik heb het lef niet.

Doodsbang in de klas

Op de lagere school word ik veel gepest. Ik word niet geaccepteerd en krijg alleen negatieve aandacht. Een heel jaar lang zit ik letterlijk elke minuut doodsbang in de klas, omdat ik weet dat de pesters toeslaan, zodra de juffrouw de klas uitloopt. Ik weet niet hoe ik voor mezelf op moet komen, dus maak ik me onzichtbaar, probeer zo min mogelijk op te vallen. Ik raak teleurgesteld in volwassenen die dingen zien, maar niets doen.

Op de middelbare school stopt het pesten, maar mijn ervaringen zijn zo negatief dat ik ook daar mezelf niet laat zien. Ik heb geen idee meer hoe het werkt: vriendschappen opbouwen.

Gezondheidsklachten

Halverwege de middelbare school wordt duidelijk dat er problemen zijn met mijn gezondheid. Mijn spierkracht is niet zoals die zou moeten zijn. De oorzaak wordt niet meteen gevonden en zo begint een lange medische zoektocht. Ik tref artsen die de conclusie trekken dat ik mijn klachten verzin. De pijn en vermoeidheid worden afgedaan als aandachttrekkerij. Ik word niet serieus genomen. De muren om mij heen worden hoger en ik trek me nog verder terug.

Ik word bang voor andere mensen. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die mij aardig vinden. Mijn zelfvertrouwen is minimaal en de drempel om anderen toe te laten wordt steeds groter. Net als de angst.

Eenzaam en in de steek gelaten

Als mijn lichamelijke beperkingen toenemen en de energie minder wordt, wordt het pas echt eenzaam. Alle energie gaat in mijn werk zitten. Daarnaast kom ik nauwelijks de deur meer uit en moet ik (nog steeds trouwens) alle activiteiten plannen en doseren. Er volgen jaren dat 1 bezoekje per 3 maanden al veel is. Dat de telefoon nooit gaat. En dat ik ’s avonds mijn computer nauwelijks uit wil zetten; wat als dan net dat ene mailtje van iemand binnenkomt.

Ik ben boos op God en voel me in de steek gelaten. Als je iets van God kan zien in de mensen om je heen (die er niet zijn), dan is hij er blijkbaar ook niet voor mij. De mooie woorden over Gods liefde en steun zijn voor mij niet meer dan woorden. Ik merk er toch niets van? Ook dat heb ik blijkbaar niet verdiend. De vragen blijven komen: Als God mij inderdaad heeft gemaakt, waarom dan niet met sterke spieren? Als God almachtig is, dan kan hij mij toch ook helpen? Wat doe ik verkeerd?

En toch blijf ik ergens hoop houden dat het anders wordt. Dat ik ook het geluk kan vinden.

Leren geloven dat ik geliefd ben

Ik kom terecht op de facebookpagina en website van Mijnkerk.nl, word lid van de besloten groep en durf iets van mijn verhaal te delen. Zo leer ik mensen kennen en inmiddels zijn daar zelfs vriendschappen uit gegroeid. Ook kom ik in contact met dominee Fred Omvlee, die mij helpt bij het eerste contact met een plaatselijke kerk. Ik vind een gastvrije gemeente met mensen die mij accepteren en helpen om stapje voor stapje verder te komen.

Ik heb het nodig dat mensen mij keer op keer blijven verzekeren dat ze mij graag mogen. Dat ze mij niet in de steek laten en me vertellen dat ik er mag zijn en geliefd ben. Langzaam ga ik het zelf ook geloven en word ik zekerder van mezelf.

De angst mag niet meer winnen. En dus probeer ik steeds weer mezelf te overwinnen. Open te staan voor de hulp en vriendschap van anderen. Steeds weer een drempel te nemen door mezelf te vertellen dat de angst niet reëel is. En zo zijn er meer en meer positieve ervaringen.

Het is nog regelmatig knokken, maar niet langer alleen. Er lopen mensen met me mee.
Mensen met wie ik mijn verhaal durf te delen.
Mensen in wie ik een beetje van God kan en wil zien.
Misschien heeft God mijn vragen en bidden toch wel gehoord.

Het blijft een gevecht

En ja, negatieve ervaringen zijn er ook nog. Als je andere mensen toelaat, zijn er ook momenten dat je gekwetst wordt. Dat je het gevoel hebt, dat je vertrouwen misbruikt wordt. En op zo’n moment is er altijd weer de neiging om me terug te trekken. Zie je wel: mensen zijn niet te vertrouwen. Ik doe het wel weer alleen. Teleurstellingen zullen blijven komen, maar ik hoop dat ik steeds sterker in mijn schoenen kom te staan, zodat ik ze aan kan zonder weg te rennen.”

Lees meer ervaringsverhalen of deel je eigen verhaal. Stuur een e-mail naar hoofdredacteur Adrie Stemmer als je mee wil doen.

3 reacties op ““Ik kom nauwelijks de deur meer uit”
  1. Conny Hoogendoorn schreef:

    En wat moedig om hier je verhaal te vertellen, Annemiek! Eén van de vele stappen die je de laatste tijd al durfde te nemen. <3

  2. Trijnie de Wit schreef:

    Hallo Annemiek, helaas zit de wereld rot in elkaar, maar ik weet zeker dat je er niet alleen voor staat, ook al is dat jouw gevoel. God is er bij (Ik ben met je alle dagen….)en jouw gevoel dat Hij je niet helpt kan wel eens foutief zijn. Kijk maar eens naar de weg die Hij je nu aan het wijzen is. Je bent in het verleden behoorlijk beschadigd door zoveel mensen dat je er maar moeilijk op kan vertrouwen dat het ook anders kan zijn. De terugvallen bij nieuwe teleurstellingen in het contact met m ensen zijn logisch. Bedenk hierbij dat dit dan niet de juiste mensen voor jou zijn en richt je op mensen waarvan keer op keer blijkt dat ze om je geven en je niet laten vallen als je de neiging hebt om je terug te trekken in je schulp. Zie iedere dag als een nieuw begin na een rot dag. Noteer alles wat mooi was op een dag en geef jezelf de opdracht om er elke dag op uit te gaan, in de natuur of op de koffie bij je nieuw ontmoette kring van mensen. Neem heel bewust het mooie en goede wat er ook is bewust in je op.
    Ook al voel je het niet zo, neem het woord van God als waar aan en blijf in je gedachten herhalen dat je een geliefd kind van hem bent. Begrijpen zul je het misschien niet, maar zeg telkens dat het wel zo is en eens, eens zul je het zien en voelen. Dit alles kost helaas heel veel tijd, maar ik weet, uit eigen ervaring dat er meer en betere momenten zullen komen waarin je de liefde van God en de ander zult kunnen herkennen en ontvangen. Zie jezelf als van waarde! Want dat is ieder mens. Wij zijn allemaal van waarde! Lees graag van je hoe het de komende tijd gaat. Heel veel sterkte de komende tijd. Je hebt de eerste moeilijke stappen reeds genomen!!

  3. Loes Hogeweg schreef:

    Dag dappere Annemiek,

    Wat goed dat je je nu zo kwetsbaar durft op te stellen dat je dit hier kan delen. Wat ben ik blij dat ds Fred jou weer zover heeft gekregen om weer naar een kerk re gaan. Je durft weer contacten te leggen. Heerlijk om te lezen.
    Maar het leven is een weg met gladde wegen en moeilijke paadjes. Durf steun te vragen als het moeilijk gaat. Aan mensen, aan God.
    Samen gaan we verder. Ik met jou, jij ook met mij. Verbonden door Mijn Kerk. Samen in de naam van Jezus, onze broeder, die mee loopt als we struikelend, strompelend, dansend of springend op weg zijn.
    Annemiek, ga met God!

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
3 juni 2015

12 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars