“Ik kom nauwelijks de deur meer uit”

Annemieks lagere schooltijd is letterlijk verpest. Op de middelbare school stopt het pesten, maar vriendschappen opbouwen is ze verleerd. En dan wordt ze ook nog ziek en daardoor steeds eenzamer. Nu probeert Annemiek stapje voor stapje haar eenzaamheid te doorbreken en weer te leven.

“Jarenlang zie ik uit het raam kijkend de wereld aan me voorbijgaan. Ik voel me een toeschouwer. Ik kijk toe hoe anderen leven, maar doe zelf niet mee. Ik heb de energie niet. En ik heb het lef niet.

Doodsbang in de klas

Op de lagere school word ik veel gepest. Ik word niet geaccepteerd en krijg alleen negatieve aandacht. Een heel jaar lang zit ik letterlijk elke minuut doodsbang in de klas, omdat ik weet dat de pesters toeslaan, zodra de juffrouw de klas uitloopt. Ik weet niet hoe ik voor mezelf op moet komen, dus maak ik me onzichtbaar, probeer zo min mogelijk op te vallen. Ik raak teleurgesteld in volwassenen die dingen zien, maar niets doen.

Op de middelbare school stopt het pesten, maar mijn ervaringen zijn zo negatief dat ik ook daar mezelf niet laat zien. Ik heb geen idee meer hoe het werkt: vriendschappen opbouwen.

Gezondheidsklachten

Halverwege de middelbare school wordt duidelijk dat er problemen zijn met mijn gezondheid. Mijn spierkracht is niet zoals die zou moeten zijn. De oorzaak wordt niet meteen gevonden en zo begint een lange medische zoektocht. Ik tref artsen die de conclusie trekken dat ik mijn klachten verzin. De pijn en vermoeidheid worden afgedaan als aandachttrekkerij. Ik word niet serieus genomen. De muren om mij heen worden hoger en ik trek me nog verder terug.

Ik word bang voor andere mensen. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die mij aardig vinden. Mijn zelfvertrouwen is minimaal en de drempel om anderen toe te laten wordt steeds groter. Net als de angst.

Eenzaam en in de steek gelaten

Als mijn lichamelijke beperkingen toenemen en de energie minder wordt, wordt het pas echt eenzaam. Alle energie gaat in mijn werk zitten. Daarnaast kom ik nauwelijks de deur meer uit en moet ik (nog steeds trouwens) alle activiteiten plannen en doseren. Er volgen jaren dat 1 bezoekje per 3 maanden al veel is. Dat de telefoon nooit gaat. En dat ik ’s avonds mijn computer nauwelijks uit wil zetten; wat als dan net dat ene mailtje van iemand binnenkomt.

Ik ben boos op God en voel me in de steek gelaten. Als je iets van God kan zien in de mensen om je heen (die er niet zijn), dan is hij er blijkbaar ook niet voor mij. De mooie woorden over Gods liefde en steun zijn voor mij niet meer dan woorden. Ik merk er toch niets van? Ook dat heb ik blijkbaar niet verdiend. De vragen blijven komen: Als God mij inderdaad heeft gemaakt, waarom dan niet met sterke spieren? Als God almachtig is, dan kan hij mij toch ook helpen? Wat doe ik verkeerd?

En toch blijf ik ergens hoop houden dat het anders wordt. Dat ik ook het geluk kan vinden.

Leren geloven dat ik geliefd ben

Ik kom terecht op de facebookpagina en website van Mijnkerk.nl, word lid van de besloten groep en durf iets van mijn verhaal te delen. Zo leer ik mensen kennen en inmiddels zijn daar zelfs vriendschappen uit gegroeid. Ook kom ik in contact met dominee Fred Omvlee, die mij helpt bij het eerste contact met een plaatselijke kerk. Ik vind een gastvrije gemeente met mensen die mij accepteren en helpen om stapje voor stapje verder te komen.

Ik heb het nodig dat mensen mij keer op keer blijven verzekeren dat ze mij graag mogen. Dat ze mij niet in de steek laten en me vertellen dat ik er mag zijn en geliefd ben. Langzaam ga ik het zelf ook geloven en word ik zekerder van mezelf.

De angst mag niet meer winnen. En dus probeer ik steeds weer mezelf te overwinnen. Open te staan voor de hulp en vriendschap van anderen. Steeds weer een drempel te nemen door mezelf te vertellen dat de angst niet reëel is. En zo zijn er meer en meer positieve ervaringen.

Het is nog regelmatig knokken, maar niet langer alleen. Er lopen mensen met me mee.
Mensen met wie ik mijn verhaal durf te delen.
Mensen in wie ik een beetje van God kan en wil zien.
Misschien heeft God mijn vragen en bidden toch wel gehoord.

Het blijft een gevecht

En ja, negatieve ervaringen zijn er ook nog. Als je andere mensen toelaat, zijn er ook momenten dat je gekwetst wordt. Dat je het gevoel hebt, dat je vertrouwen misbruikt wordt. En op zo’n moment is er altijd weer de neiging om me terug te trekken. Zie je wel: mensen zijn niet te vertrouwen. Ik doe het wel weer alleen. Teleurstellingen zullen blijven komen, maar ik hoop dat ik steeds sterker in mijn schoenen kom te staan, zodat ik ze aan kan zonder weg te rennen.”

Lees meer ervaringsverhalen of deel je eigen verhaal. Stuur een e-mail naar hoofdredacteur Adrie Stemmer als je mee wil doen.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars