Het is zo ver: mijn eerste wedstrijd

Vandaag gaat het gebeuren: Mijn eerste hardloopwedstrijd sinds jààren.

Op het moment dat deze blog op de site verschijnt, moet het allemaal nog gebeuren, maar ik ben er klaar voor! Het is maar 5 kilometer en het zal verre van een wereldrecord worden, maar ik dóe het op deze speciale zaterdag 24 juni 2017.

Overdreven?

Misschien denk je wel, nou ja zeg, overdrijf niet zo, het is maar een stukje lopen en er zijn natuurlijk duizenden mensen die dat doen, maar voor mij is het heel speciaal. Er zit namelijk een verhaal aan vast. Het heeft een voorgeschiedenis. Een voorgeschiedenis met ups, maar ook nogal wat downs. Ik heb er lang over getwijfeld, maar ik ga er toch over schrijven.

Depressie

Ik heb namelijk last van depressiviteit. Niet zomaar af en toe een dipje zoals iedereen wel eens heeft, maar tijden waarin er een grote, grauwe, grijze deken over me heen ligt en ik (bijna) geen moed meer heb. Tijden waarin ik alleen maar uit bed kom, omdat mijn kinderen naar school moeten. Tijden waarin de was ophoopt en het huis een steeds grotere puinhoop begint te worden. Tijden waarin ik heel veel zou willen huilen, maar het niet meer kan. Tijden waarin de dood zoveel aantrekkelijker lijkt dan mijn leven!

Mensen

En toch ben ik een geluksvogel. Want ik heb mensen om me heen! Een man die me alle ruimte geeft en die zorgt dat het huishouden toch blijft draaien, kinderen die gewoon vrolijk blijven en me blijven overstelpen met hun liefde, vriendinnen die me mee uit nemen, een huisarts die me keer op keer helpt met de medicijnen (toch afbouwen? Nee, helaas maar weer opbouwen) en luìstert, een psycholoog die me al jaren aanhoort en begeleidt èn sinds kort een runningtherapeute.   

Taboe

Waarom ik er zolang over heb getwijfeld om erover te schrijven? Omdat er toch nog steeds een soort taboe op rust. Omdat je er niet mee te koop loopt, omdat er een soort schaamte is, want ik heb immers alles wat mijn hartje begeert, dan lijkt het bijna ondankbaar om ongelukkig te zijn. Maar ook omdat je weet hoe er soms gepraat kan worden, omdat er aan de buitenkant immers niets te zien is. Iemand zei ooit: Jij, depressief? Dat heb je dan verdomd goed verborgen weten te houden!

Stofje

Maar er is geen reden om het verborgen te houden. Ik doe het er niet om. Het is geen luiheid, geen aanstellerij, maar iets biologisch. Er mist blijkbaar een stofje in mijn hoofd dat niet wordt aangemaakt. Dat stofje krijg ik nu wel, elke morgen 20 milligram. Meer is op dit moment niet nodig, maar met minder gaat het niet goed, bleek een tijdje geleden weer. Want heel soms, als het een tijd heel erg goed gaat, denk ik (in overleg met de huisarts), ik moet daar toch ook zonder kunnen? Maar nee hoor. Onlangs is het weer bevestigd, toen ik wat minder nam, daar kwam die grauwe deken weer. Voorlopig maar niet weer proberen!

Runningtherapie

Ik dacht ook dat ik zonder zou kunnen, omdat ik weer iets heb opgepakt, dat dat stofje ook aanmaakt: hardlopen! Via de plaatselijke praktijk voor fysiotherapie, kwam ik in contact met een trainster die runningtherapie geeft. Eigenlijk is het heel simpel, maar je moet wel op het idee komen: oefeningen, hardlopen èn gezellig praten, in een kleine groep. Het doet me heel erg goed!

Wedstrijd

Het doet zo goed dat ik vandaag zelfs aan een wedstrijd mee kan doen. Vandaag, op 24 juni, de trouwdag van mijn ouders, die,  totdat mijn moeder in 2015 overleed, ruim 66 jaar getrouwd zijn geweest. Mijn eerste en trouwste supporters in alles. Een voorbeeld in geloof en leven en vooral in doorzettingsvermogen, hoe donker het ook kan zijn, lichamelijk of geestelijk.

De wedstrijd van vanavond hoef ik niet te winnen (haha, dat zal ook zeker niet gebeuren!), maar ik doe mee! In het leven hoef ik ook niet te winnen, maar ik doe mee!

 

 

 

20 reacties op “Het is zo ver: mijn eerste wedstrijd
  1. Avatar Rina schreef:

    Mooi dat je dit wil delen. Schaamte voor iets waar je niks aan kan doen. Depressie heeft merendeel van de Nederlanders…. er over praten en je gehoort voelen. Je kunt er mee leren leven gelukkig het zal nooit weg gaan als het maar leefbaar is..
    Mooi en ook dapper dat je dit met ons wil delen want je helpt hier ook erg veel andere mensen mee.

  2. Avatar Magriet Taselaar-Vegter schreef:

    Lieve lieve Marleen,
    Je bent een voorbeeld voor vele andere mensen met depressiviteit. Ben zeker in gedachten bij je vanavond. Geniet ervan !!! Je runningtherapeut Magriet Taselaar-Vegter

  3. Avatar Magriet Taselaar-Vegter schreef:

    Je bent een voorbeeld voor velen! Zet h’m op vanavond …. GENIET . Je runningtherapeut

  4. Avatar Je vroegere buurmeisje... schreef:

    Respect Marleen, duidelijk verwoord, je bent een mooi mens.

  5. Avatar Jolanda schreef:

    Lieve marleen!!
    Dit toont zeker lef om dit op te schrijven en zeker te delen!!
    Dit zegt iets over jezelf een sterke vrouw…. ook al denk je daar zelf soms anders over!!
    Ik zie je als een erg lieve vrouw zorgzame moeder…. zeer sociaal bescheiden vrouw!!
    Oftewel vind je een topper!!
    Toi toi toi vanavond marleen!
    Liefs jo

  6. Avatar Janneke Nijboer schreef:

    Wat ben je toch een moedige vrouw! Ik ben diep geraakt dat je dit wilt delen. Het is hopelijk goed voor jezelf om te doen, maar ik weet zeker dat je er zoveel anderen mee helpt. Naast de medicijnen bid ik je toe dat ook God een strooisel van licht in het donker zal zijn.

  7. Avatar Mario schreef:

    Hoi Marleen, heel herkenbaar en dapper dat je er over schrijft. Ik ben nog niet zover. Zou ook geen eind aan komen, maar dat is een ander ” verhaal “.

    • Marleen Samplonius-Ottens Marleen Samplonius-Ottens schreef:

      Hoi Mario, je bent al wel zover om te reageren en dat is ook mooi en dapper! Sterkte!

  8. Avatar Mar schreef:

    Volgens mij zijn ze bij mijn kerk aangestoken door het hardloopvirus Heel besmettwlijk en verslavend
    . Ik denk dat wij vrouwen toch wel wat kwetsbaarder zijn met onze hormoonschommelingen. Meestal gaat het gelukkig ook weer over, soms wat sneller soms duurt het langer.ik hoop dat je vandaag een flinke boost krijgt van positieve stofjes..

    • Marleen Samplonius-Ottens Marleen Samplonius-Ottens schreef:

      Ja, het komt nu wel net tegelijk na ook andere blogs over hardlopen. Ik zal niet zeggen dat het zaligmakend is en lang niet iedereen heeft er baat bij, maar dit was wel mijn moment om het te delen.
      Hoewel ik natuurlijk ook hormoonschommelingen ken (wat heet, de overgang dient zich aan!), is een depressie toch echt wat anders…..
      Bedankt voor je reactie.

      • Avatar Mar schreef:

        Een vriend vertelde dat hij zich heel leeg van binnen voelde tijdens een depressie. Maar van hormoonschommelingen kan je toch ook heel snel je diep voelen zakken, jezelf helemaal verloren voelen, alleen duurt dit dan “maar “een paar dagen. Sporten is denk ik altijd goed voor je zelfvertrouwen en als je beter in je vel zit heb je een betere buffer. Ik denk dat het zaak is om niet al te diep te gaan, want ook dit is stress. Vooral voor het plezier gaan en lekker de rust opzoeken in de natuur, heel goed voor je geest!!

  9. Avatar Loes Hogeweg schreef:

    O, Marleen, wat goed dat je dit plaatst. Dat je de moed hebt om dit te delen.
    In een gesprek zou ik meer willen zeggen, maar de woorden hier zijn soms verkeerde woorden.
    Ik zeg nu alleen “Succes” met deze strijd en op naar jouw overwinning!
    Wie zichzelf overwint is sterker dan hij die een stad inneemt… De voorronde ben je door en geniet vanavond 5 kilometer lang tijdens en eindeloos lans na de wedstrijd!

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
24 juni 2017
Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Krijg wekelijks inspiratie en praktische tips over geloof in je dagelijks leven in je mailbox.
Wij zullen je gegevens niet aan derden doorgeven.
Nieuwsbrief