MENUMENU

En dan is het eindelijk weer eens stil…

Eerst dringt het nog nauwelijks tot me door. Maar dan ineens realiseer ik het me: wat is het heerlijk stil om me heen!
Het doet bijna pijn aan mijn oren. Hoewel dat ook zou kunnen komen doordat die een beetje dicht zitten. Zoonlief heeft mij namelijk een cadeautje gegeven: verkoudheid/griep. Maar omdat hij daar weer van is hersteld, is hij deze week weer naar school. Gelukkig weer met veel plezier. Ook beide dochters zijn weer op de plek van bestemming. En manlief is na zijn burn-out weer heel voorzichtig begonnen en is nu ook twee uurtjes op zijn nieuwe werkplek.

Huisdieren

De katten zijn moe van een nachtje buiten rondspoken en liggen opgerold ergens in huis op een warm plekje. De honden hebben hun dagelijkse rondje gehad en zijn voorzien van eten en drinken en zoeken ook hun slaapplekken op.

Even geleden

Ik plof op de bank en realiseer me dat het eigenlijk best lang geleden is dat het even zo stil was om me heen. Dat ligt niet alleen aan het drukke gezinsleven, maar ook aan het feit dat ik het niet heb opgezocht. Terwijl ik weet dat dat zo belangrijk is en het me zo goed doet.

Trrringggg

De telefoon gaat. Bijna automatisch steek ik mijn hand uit om hem te pakken. Maar dan bedenk ik me: nee, ik laat hem deze keer rinkelen. Dit moment van stilte heb ik nu even nodig. Ai, dat vind ik best lastig.

Stilte-bankje

Het is inmiddels al een jaar of tien geleden dat ik aan de rand van een bos woonde. Elke ochtend liep ik daar met de hond en op een groot grasveld had ik aan de rand een bankje neergezet. Daar ging ik elke ochtend even zitten. Soms even bidden. Soms wolken bestuderend. Soms gewoon even helemaal niks. Ik nam me voor dat als ik daar ooit niet meer zou wonen, dat ik zulke momenten zou blijven opzoeken. Omdat het me zo ontzettend goed deed.

Nou, niet dus.

Zo gemakkelijk als toen, de achterdeur uitlopen en het bos in en rust en stilte vinden, is het nu niet. Maar ik zou prima zulke plekjes kunnen opzoeken. En toch doe ik het niet of nauwelijks. Nu heb ik het niet opgezocht en lijkt het of de stilte me ineens  ‘overkomt’. Ik geniet er van. Heel even helemaal niets.

Zoek jij stilte?

Doe jij het wel? De stilte opzoeken? De radio even uitlaten en ook de telefoon maar laten gaan? Ga je de deur uit of heb je thuis een plek om stil te zijn. Of misschien is het bij jou wel altijd stil en verlang je juist naar wat meer ‘leven’ om je heen.

Nog heel even

Ik heb nog eventjes voordat ik zelf aan het werk mag. Daarna maar eens even kijken wie mij gebeld heeft, of zal ik nu toch…….

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
28 september 2018

3 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars