MENUMENU

En toen beende ik de kerk uit met mijn kleuter

Afgelopen zondag was het zover. Toen wilde ik de kerk uitsluipen tijdens de getuigenissen van belijdeniskandidaten, maar het werd bijna wegrennen. Sinds september komen we geregeld in de kerk om de hoek en daar is de kindernevendienst best kort. Korte preek, een lied en de kinderen zitten er al weer. En m’n kleuter luisterde niet naar mijn zoveelste verzoek even rustig te zitten en die verhalen te beluisteren. Ik pakte haar kleurtjes, notitieblokje en tasje en m’n eigen spul en nam haar dicht tegen me aan en beende de kerk uit. Wat schaamde ik me.

Supermarkt

In de supermarkt maakt waarschijnlijk iedere ouder het meerdere malen mee. Je peuter ziet die Dora-koekjes of Frozen-toetjes en die moeten mee. En jij denkt: ik heb al koekjes, en ze zijn ook nog eens 2x zo duur als zonder Disney-plaatje. Nee. Je zegt: mama besluit wat we kopen. Klaar. Niet zeuren. En je peuter ligt in het gangpad. Voluit dwars. Boos. Natuurlijk had je je peuter in een winkelwagen kunnen zetten, maar ze zijn op een gegeven moment sterk en groot en slim genoeg om er dan steeds halverwege er uit te klimmen. En dat kleine winkelwagentje geeft ze zo fijn een eigen houvast en missie voor zo lang het duurt.

Schaamte

Schaamte is een emotie die we vaak voelen. Brene Brown schreef in De moed van imperfectie: ‘maak van schaamte en kwetsbaarheid je kracht’. Citaat van haar: ‘Schaamte dwingt ons om zoveel waarde te hechten aan wat anderen denken, dat we onszelf verliezen in onze pogingen aan hun verwachtingen te voldoen. Schaamte komt van buiten: door de boodschappen en verwachtingen van onze cultuur. Wat uit ons eigen binnenste komt, is meer de menselijke behoefte om er bij te horen, om contact te hebben.”

‘Kan het wat rustiger’

In de middag vertelde ik het voorval aan een tante bij een famlie-reünie. Ze herkende het van bij haar dochter met drie jonge kinderen. En ze zei: ‘Meestal valt het voor anderen best mee, die overlast’. Herkenbaar. Al heb ik wel eens een tikje op de schouder gekregen en iemand die me zei: ‘kan je je kinderen wat rustiger houden’, ik weet dat ik vaker heb gehoord: ‘valt best mee, je doet het goed, we zijn blij dat je kinderen er bij zijn’. Dat laatste moet je blijkbaar zeven keer vaker horen dan dat tikje ‘kan het wat rustiger’.

Delen

“Als we uitspreken dat we ons schamen, leren we onze pijn uit te spreken. We zijn gemaakt voor contact en dus voor het vertellen van verhalen.” Alle keren dat ik afgelopen week over het voorval van zondag heb verteld, heb ik anderen toegelaten bij me te zijn. Ik kreeg ook mogelijk waardevolle tips. Als ik die heb uitgeprobeerd, daarover een blog.

Lachen

Een van de voordelen van je verhaal delen is ‘de lach van herkenning’. Brown alweer… citeert Marki McMillan: “Lachen is het bewijs dat de wurggreep van de schaamte is verslapt. De lach van herkenning is het moment dat we het bewijs voelen dat onze schaamte is veranderd. De schaamte wordt er, net als door empathie, tot op het bot door uitgekleed, beroofd van haar kracht. Ze moet tevoorschijn komen.”

Schaamteveerkracht

Brown introduceert een prachtig woord: schaamteveerkracht. Dit is het vermogen om terug te komen op mislukte pogingen, en geloven dat het nooit te laat is om te groeien. Haar definitie: “Schaamteveerkracht is het vermogen om schaamte te herkennen als als we die ervaren en er op een constructieve manier doorheen te gaan zodat we dicht bij onszelf kunnen blijven en van onze ervaring kunnen leren. In dit proces van bewust door je schaamte heen gaan, kun je sterkere en betekenisvollere relaties opbouwen met de mensen om je heen.”

Generaties

Het is iets waarin generaties elkaar nodig hebben. “Vrouwen werden vooral beïnvloed door de bereidheid van hun ouders om te veranderen en te groeien als ouders.” Dit illustreert ze met een citaat van haar vader die zei: “De perfecte opvoeding bestaat niet. Het enige waaraan je kunt meten of je daarin geslaagd bent, is dat je kind nog beter kan opvoeden dan jij en dat je bereid bent het daarin te ondersteunen.”

Thuis

Komende vrijdagavond is er een maaltijd in de kerk, misschien moet ik daar met m’n kleuter heen. Niet omdat ze veel zal eten, maar wel opdat we ons samen meer thuis voelen op de zondagochtend en ik wat relaxter en zij wat rustiger in een viering kunnen zitten. Want we kende die belijdeniskandidaten niet. Ik weet ook niet zo goed nog of ik me meer schaam voor het chronisch niet in de hand hebben van m’n kinderen of voor het weglopen op zo’n bijzonder moment. Als ik er maar over kan gaan lachen binnenkort.

Herken je schaamte? Heb jij die veerkracht?

 

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
31 mei 2018

1.789 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars