MENUMENU

En wat zeg je dan……?

Inmiddels hoef ik mijn kinderen alleen nog maar lang aan te kijken als ze eens ‘vergeten’ om iets te zeggen als ze iets hebben gekregen. Maar dat mag ook wel, lijkt me, op hun leeftijd (9, 10 en bijna 14).

Aangeleerd

Blijkbaar is het iets wat we niet automatisch doen, maar dat we moeten ‘leren’. Dankjewel zeggen. En het is blijkbaar ook nog niet eens gemakkelijk om te leren, want soms moet het er ‘ingestampt’. Bij kinderen kan ik me er iets bij voorstellen, zeker als er verlegenheid om de hoek komt kijken. Maar als volwassenen zouden we toch beter moeten weten.

Vergeten

Soms is het niet eens onwil, maar wordt het ook ´gewoon´ vergeten. Draaf je verder. Het overkwam mij laatst nog. Iemand had geholpen met een flinke klus. Hij wilde er niets voor hebben. Ik had wel dankjewel gezegd, maar dacht, ik ga nog even wat lekkers halen of zo. Bijna twee weken later kon ik niet goed slapen en schoot het me ineens te binnen dat ik dat lekkers nog steeds moest halen. Oeps. Inmiddels goedgemaakt.

Na mijn blog van vorige week, waarin ik de nodige zorgen heb gedeeld, wil ik ook graag dankjewel zeggen. In de loop van een week bedenk ik meestal waar mijn nieuwe blog over zal gaan. Er waren nu ook wel weer verschillende ideeën, maar ineens bedacht ik: Dat is raar, om zomaar verder te gaan over iets heel anders, zonder even iets te zeggen.

Wat een reacties!

Want wat heeft het ons goed gedaan: alle reacties. De erkenning en de herkenning, de hulp die spontaan werd aangeboden en ook de zorgen die anderen hebben gedeeld. Door te delen, hebben we van verschillende kanten hulp gekregen en het heeft ook letterlijk iets opgeleverd. De druppel vorige week was een gesprek over de zorgverlening voor onze zoon. Mede door de reactie van iemand, had ik uiteindelijk toch de moed en de kracht om onze bezwaren op papier te zetten en te mailen. Nog geen dag later hadden we antwoord van de zorgverlenende instantie. Ze zagen ook dat ze wel erg kort door de bocht waren gegaan en kwamen terug op hun besluit. We houden de huidige zorg en dat wordt zelfs nog verder aangevuld.

Kracht

Ik vind het de kracht van een gemeenschap, ook online, er zíjn voor elkaar. Soms met een woord, soms met een letterlijke of figuurlijke arm om de schouder. En als je die kwetsbaarheid zoals sommigen het noemen, niet durft te laten zien, weet een ander ook niet dat je dat woord, die arm nodig hebt.

Goede Tijden, Slechte Tijden

En in die kracht van een gemeenschap, zie ik de kracht van God. Er voor elkaar zijn in goede en in slechte tijden. Naast Hem liefhebben, is Zijn grootste ‘gebod’: heb je naaste lief als jezelf!* Als je dat durft en kunt, maken we het met elkaar een stuk gemakkelijker. Ik ben heel vaak sceptisch over zulke uitspraken, maar heb het de afgelopen week toch echt zo mogen ervaren.

Na zo’n week, kun je dan wat mij betreft niet zomaar doorgaan. Dan is het tijd om te bedanken. Niet omdat het aangeleerd is of een simpele gewoonte is geworden, maar omdat ik het oprecht meen:

DANKJEWEL !!!

 

* Tekst uit de Bijbel, te vinden in Mattheus 22.

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Thema: Blog
22 juni 2018

176 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars