Ettertjes

Je kent er vast wel een paar: ettertjes. Van die kinderen die niet luisteren, maar wel gillen en schreeuwen, andere kinderen omver duwen en nog een grote mond hebbe ook. Ik ken er genoeg. Ik heb acht jaar lang dat soort mannetjes in therapie gehad als creatief therapeut. Die mannetjes en soms vrouwtjes, die het bloed onder de nagels van de juf vandaan halen. En van hun ouders, de ouders van hun vriendjes, de buren, etc. Je zou willen dat ze eens opgevoed worden. Die eens duidelijk gemaakt moet worden dat dit gedrag ab-so-luut niet getolereerd kan worden. Die je het liefst de hele middag in time-out laat, omdat ze, eenmaal op de gang, de deur uit zijn scharnieren proberen te schoppen.

Kinderen doen het zo goed als ze kunnen

Ik heb er boeken vol over gelezen, studiedagen over uitgezeten, Nanny Frost gekeken. Time-out plannen, stickerboeken, afkoelkamertjes, boxballen, alles kwam voorbij, niets leek echt te helpen. Totdat ik een methode onder ogen kreeg met een visie op deze (en eigenlijke alle) kinderen: ‘Kinderen doen het zo goed als ze kunnen.’ Wacht, voordat je verontwaardigd op wilt gaan noemen, wat het jouw bekende ettertje allemaal heeft uitgevreten, lees hem nog eens: Kinderen doen het zo goed als ze kunnen.’ Kinderen willen van nature pleasen, ze willen het goed doen, ze willen dat je trots op en blij met ze bent. Ze willen het gezellig met je hebben. Baby’s beginnen niet voor niks met glimlachen voordat ze überhaupt iets anders kunnen. Kinderen willen lief gevonden worden. Als dat je uitgangspunt wordt, dan ga je beseffen dat als kinderen je niet blij en trots maken, dat als je ze niet lief vindt, ze waarschijnlijk iets niet kunnen, wat ze daarvoor nodig hebben. Ze willen wel, maar het lukt ze niet.

Spijt en frustratie

Sommige kinderen hebben de woordenschat (nog) niet. Mijn zoon kon na een klein ruzietje ontploffen als hij erop aangesproken werd, waar dan straf en nog meer ruzie op volgde. Totdat hij het woord spijt leerde. Zijn spijt over wat hij onbezonnen had misdaan, verteerde hem en uitte zich in woede. Op zichzelf, zo bleek. Andere kinderen moeten getraind worden in het omgaan met frustratie, het aanvoelen en aangeven van grenzen, het filteren van wat er van hen verwacht wordt. En sommigen hebben al zo vaak de wind van voren gekregen dat ze niet meer weten hoe ze lief kunnen zijn. Ze geloven dat ze het toch nooit goed zullen doen en geven op. Ik heb een hart voor die kinderen, die echt wel willen, maar bij wie het niet lukt. Ik geloof echt in de goedheid van deze ‘ettertjes’, die een ruwe bolster en een blanke pit hebben. Die veel gevoeliger zijn dan wordt gedacht.

Geen getreiter, maar onmacht.

Is deze kijk op kinderen de oplossing voor ettertjes over de hele wereld? Nee, het blijft hard werken, veel geduld en nog meer geduld opbrengen en er is vaak een hoop te trainen. Maar het helpt je omgaan met je eigen frustratie om te beseffen dat het geen treiteren is, maar onmacht. Geloven in het goede van ieder kind, het brengt positiviteit. En dat is een voedingsbodem om te leren.

 

ettertjeskleur

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars