Even geduld a.u.b.

Echt waar, gisteravond had ik al bedacht dat ik een blog wilde schrijven over geduld. Over hoe moeilijk het is om geduld te hebben, waarom het een 'schone zaak is', enzovoort. Nog even naar het nieuws kijken en dan aan de slag.

Tweede scherm

En toen verschenen die inmiddels bekende woorden bij het NOS journaal in beeld: “Even geduld a.u.b.” Meteen werd duidelijk hoe weinig geduld ik eigenlijk heb. Zoals zoveel mensen dacht ik: “Zal wel een technische storing zijn, met dat slechte weer.” Ik had immers net nog een flinke donderklap gehoord en het was net pas opgehouden met hagelen. Maar al na twee minuten voelde het ongemakkelijk om naar een stilstaand scherm te kijken. Dan maar het ‘tweede scherm’, dat schermpje waar ik zo makkelijk naar grijp als het even ongemakkelijk wordt: bij de bushalte, op een saai verjaardagsfeestje, in de rij bij de kassa, elke keer dat het wachten ongemakkelijk wordt.

Een kleine Twittersessie later waren er al heel wat grappen vooorbijgekomen. Vooral over dat Rik Westerlaken toch echt de mol moet zijn. En hoe raar het is dat het nieuws ‘door omstandigheden’ niet doorgaat, terwijl het nieuws juist over omstandigheden hoort te gaan. Maar er bleek echt iets aan de hand. Een man met een wapen en bedreigingen en een lijst met eisen. Ik schaamde me voor mijn vlaag van ongeduld.

Leren wachten

Geduld is een raar iets. Een thema waar ik de laatste jaren regelmatig mee worstel. In kleine dingen, zoals dat in de rij staan, maar ook in grotere zaken. Toen ik zwanger was, zeiden mensen regelmatig dat ik vast niet kon wáchten om ons kindje te ontmoeten. Uiteraard, maar toch antwoordde ik altijd: “Een zwangerschap duurt niet voor niets 9 maanden. Die tijd heb ik echt nodig om me goed te kunnen voorbereiden.” Toen mijn dochter Evi al na 6 maanden al werd geboren, was dat een enorme schok. En ook al was het wachten van het zwanger-zijn voorbij, er volgenden maanden en maanden van oefeningen in geduld. Pas anderhalve maand na de uitgerekende datum kwam ze uit het ziekenhuis met ons naar huis. In die periode kreeg ik regelmatig de vraag: “Je leert hiervan zeker wel om geduldig te zijn?” Nou, nee dus.

Als ik ook maar iets geleerd heb, is het dat geduld geen gevoel is. Geduld is een keuze. In die zin werkt het misschien een beetje net als liefde. Dat mijn omstandigheden zorgen dat ik moet wachten, betekent niet dat ik dat ook leuk vind. Maar, ongeduldig zijn, zorgt niet dat het wachten minder lang duurt. Sterker nog, het lijkt er juist langer van te duren!

Ik heb in die periode vaak het gevoel gehad dat geduld hebben hetzelfde was als me neerleggen bij de situatie en het ‘gevecht’ opgeven. Alles loslaten en zeggen dat het me niet uitmaakt wat er gebeurt. Maar ook dat is niet zo. Wachten is moeilijk, het is ongemakkelijk omdat we afhankelijk zijn. Ik ben vaak zo ongeduldig omdat ik eigenlijk gewoon gefrustreerd ben dat ik niets aan de situatie kan veranderen. Het is een machteloos gevoel. Maar helemaal passief hoef ik niet te zijn.

Vertrouwen

Een tijdje geleden las ik Psalm 37 in de Engelse The Message versie. Daar gaat het over ‘waiting passionately for God’. Vol passie wachten op God. Iets actiefs dus. Wachten als werkwoord. Mijn gevoelens delen met Hem, mijn frustratie bij Hem neerleggen.

Ik mag leren om Hem te vertrouwen. Het is vast niet toevallig dat geduld wordt genoemd als een van de vruchten van de Geest. De eigenschappen die in ons groeien naarmate we God beter leren kennen en meer toegang geven in ons leven.

Mijn directe omgeving kan bevestigen dat ik nog steeds niet wereldkampioen wachten ben. Vraag maar aan mijn man. Of aan mijn psycholoog. Als ik nou ‘s tijdens het wachten niet mijn iPhone/Facebook/Twitter/WhatsApp check, maar in plaats daarvan contact zoek met God, mijn Vader? Die is nog altijd bereikbaar ook.

“Heer, ik wil geduldig zijn. En wel nu! Blijkbaar heb ik nog veel te leren…”

 

 

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Suzanne Struiksma

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars