MENUMENU

Face- of Fakebook ?

Wat deel je wel en wat deel je niet op Facebook? Deel je alleen hoogte- of ook dieptepunten? Ik heb gewikt, gewogen en ben eruit!

In mijn vorige blog noemde ik het al eventjes : ik wil eerlijk zijn en mijzelf zijn. Zonder masker voor en dat houdt in af en toe ook de minder mooie kanten van mijzelf laten zien. Of mijn verdriet en pijn benoemen. Want volgens mij (maar wie ben ik?) maakt dat je als mens compleet. Ik doe dit ook op Facebook en zorg er zo voor dat –wat mij betreft- Facebook geen ‘fakebook’ is. Mijn dagelijkse leven bestaat uit plussen en minnen , feest en verdriet, grote belangrijke en kleine minder belangrijke dingen. En die variatie gooi ik de lucht in.

Wat ik allemaal plaats

Uiteraard zijn er grenzen, dat weet ik dat weten jullie ook. Maar om wat voorbeelden te noemen wat ik ‘allemaal’ op mijn profiel plaats:

  • dat ik voor de zoveelste keer naar het ziekenhuis moet voor controle en onderzoeken en dat ik daar af en toe behoorlijk van baal
    dat vandaag (13-10) een lastige dag voor mij blijft omdat het vandaag de geboortedag is van mijn overleden broer die ik nog steeds mis
    ik geniet van het samen op pad gaan met mijn ene broer naar mijn andere zieke broer
    ik gisteren broccoli met ‘duim’filet gegeten heb vanwege een mega scherp mes
    ik heb het helemaal gehad met alles en iedereen en meer nog met mijzelf , daarom even een dag geen Facebook-geen telefoon etc.
    ik van mijn geloof ben afgestapt en voor november al pepernoten gegeten heb

‘Dat andere moet je voor jezelf houden’

En dan constateer ik iets eigenaardigs : op de komische, leuke en vrolijke ‘posts’ krijg ik likes en reacties te over. En op de serieuze tot soms verdrietige dingen..: niets. Terwijl ik later wel hoor dat men alles leest en mij volgt en ook precies weet dat er iets minder leuks op mijn profiel stond en vraagt hoe het nu gaat met me. Iemand heeft zelfs een keer tegen mij gezegd: “Je moet alleen maar leuke dingen op Facebook zetten joh, dat andere moet je maar voor jezelf houden!”

Facebook-leven als het gewone leven

Het Facebook-leven is net als het gewone leven: we worden bijna verplicht alleen de vrolijke en positieve kanten van ons zelf te tonen. Kán men er niet om mee gaan? Wíl men er niet mee omgaan? Uiteraard is het moeilijker om iemand te bemoedigen of te troosten in moeite dan mee te ‘feesten’ in vreugde.

Maar ik weiger alleen mijn goede kant te laten zien. Ik heb ook een duistere kant (oei…) en ja, ik heb soms moeite met de dingen die gebeuren in mijn leven. Ik blijf dit delen met jullie en op Facebook omdat ik, na jaren, eindelijk ben wie ik ben: plus en min. En ja, ik wil mee-lijden en mee-leven en mee-feesten.

Dat vraag ik van jullie en ik wil dat geven aan jullie. Dit kan echter alleen als we ons echte FACE laten zien en niet ‘faken’. Nu maar hopen dat jullie me nog willen blijven volgen (want dat ben ik nog steeds: onzekere Anja).

13 reacties op “Face- of Fakebook ?
  1. m. schreef:

    ik heb niet eens facebook maar heb het als heel pijnlijk ervaren dat ik van iemand weet dat facebook er heel anders uitziet dan de werkelijkheid, het was echt kwetsend, dus Anja, maak er gerust een real life book van

  2. yvon schreef:

    Het is eigenlijk ook raar dat je een verdrietige post van iemand moet “liken”. En reageren vinden mensen vaak te moeilijk dus misschien is dat een verklaring? Ik merk ook wel dat je veel meer likes krijgt op leuke dingen dus wat dat betreft ben ik het wel met je eens…

  3. Sabien schreef:

    Hoi, ik deel niet alles op FB omdat dat soms voor anderen , niet begrijpelijk of niet belangrijk over komt. Verder dat mijn zonen mijn krabbels ook kunnen lezen. Dus ik lucht mijn hart daar niet meer! Maar stuur belangrijke vriendinnen een persoonlijk berichtje. Wel deel ik vaak de leuke dingen en als ik eengoede dag heb, zeg ik dat ook!

  4. Nicolet schreef:

    Tsja, het is makkelijker om ‘like’ aan te klikken dan inhoudelijk schriftelijk te reageren op een post waarin iemand verdriet of moeiten deelt. Ik ben dan sneller geneigd om via een PB te reageren dan een openbare reactie te geven. Alle respect voor jouw beslissing om meer aspecten van je leven te delen op facebook. Zelf doe ik dat bewust niet. Misschien heeft dat ook te maken met de grootte van en mate van verbondenheid met je digitale vriendenkring. Gevoelige dingen bespreek ik ook liever niet in een grote kring kennissen op een feestje maar één op één in een gesprek met een intieme vriend(in). Is dat faken?

  5. Anita Terlouw schreef:

    Hoi Anja, ik herken je verhaal helemaal. Ik ben ook van de openheid en kwetsbaarheid en niet iedereen vind dat gemakkelijk.
    Het is zoals het is, blijf vooral lekker jezelf. Dat probeer ik ook te doen.
    Kwetsbaarheid is aanstekelijk zegt Brené Brown en zij kan het weten, want zij heeft het onderzocht 😉
    Dus als wij nou lekker kwetsbaar blijven, volgen anderen vanzelf als het tijd is.

    liefs Anita

  6. Roomssoesje schreef:

    Heel goed van je Anja dat je probeert jezelf te zijn, ook op Facebook. Zo laat je (en ook ik hopelijk) het echte leven zien, en dat is zo belangrijk!

  7. Wiebke schreef:

    Wat goed van je Anja, zo denk ik er ook over en idd krijg ik regelmatig te horen dat ik alles maar op Facebook zet en dat ik dat niet moet doen. Ook ik wil mezelf kunnen zijn anders kan ik Facebook beter verwijderen ! Blijf je zelf meid !!

  8. Arend-Jan schreef:

    Een goed stuk tekst wat jij geschreven hebt, Anja. Zoals jij nu van je afschrijft dat zouden zomaar gedachten van mij kunnen zijn. En niet alleen gedachten, ik kan het ook nog uiten en als het moet uitschreeuwen. Als ik daarbij jouw tekst “Maar één week eenzaam ?” van 25 september erbij neem, dan zitten wij op één lijn.

    Ik schrijf dit nu, terwijl ik mij had voorgenomen na de Mooie muziek: Nothing else matters… van afgelopen vrijdag om mij de komende tijd stil te houden op Mijn Kerk. Lees ik nu de woorden van Anja.

    Ik zal je vertellen Anja, jij bent niet de enige met een leventje wat jij hebt. Deze jongen, ook niets omhanden, niets anders wandelend en huppelend in huis dan zichzelf, het huishouden alleen en voor zichzelf doen, zijn eigen emoties wegwerken (Nothing else matters klinkt nog soft door de speakers), zichzelf een welterusten en goedemorgen toewensen, zichzelf……
    Zichzelf prijzen dat hij het alleen kan redden in al zijn ding, zichzelf genieten van al het moois wat hij op een dag ziet/meemaakt, zichzelf gelukkig prijzen van dat het in zijn directe (familie-)omgeving alles goed gaat, zichzelf……
    Zichzelf…, ik schrijf nu al weer veel over mijzelf. Dat heb ik al vaker gedaan op Mijn Kerk. Waarom ik dit doe…, ik weet het niet. Als iemand mij dat kan zeggen/schrijven/uitleggen…

    Beste Anja. Het leven zoals jij en ik het hebben, dat heeft positieve kanten…, máár ook negatieve kanten. Het leventje zoals ik het nu heb daar heb ik voor gekozen. En dat ik niet voor mijzelf houden!!

    • mar schreef:

      arend-jan, het is toch goed dat je eens wat van je af kan schrijven hierzo, daar is deze site juist voor bedoeld. ik ben sinds een jaar bevriend met iemand die leeft net zoals jij, dus ik begrijp heel goed dat het soms moeilijk is, echter er zijn ook mensen die wel een partner hebben maar het ook moeilijk hebben, het is geen garantie voor geluk en ook als je getrouwd bent is het fijn om vrienden te hebben die je een hug geven en laten merken dat ze je de moeite waard vinden. Eigenlijk zit het geluk toch in jezelf maar het is wel makkelijker als je mensen om je heen hebt die je gelukkig maken met hun aandacht en aanwezigheid. Blijf gerust schrijven en ik hoop voor jou dat er een dag komt dat je je gelukkiger gaat voelen met je leven en je het gevoel krijgt dat de negatieve kanten niet zo zwaar meer wegen.

  9. Marijke schreef:

    Herkenbaar. Je hoort altijd dat je jezelf mag/kan zijn, dat mensen je nemen zoals je bent. Niet alleen op Facebook, ook in real-live. En zeker als Christenen zou dat denk ik zo moeten zijn. Maar ook mijn ervaring is dat je best jezelf mag zijn, zolang dat maar redelijk positief is en niet teveel afwijkt van het ‘gemiddelde’. En dat mensen veel makkelijker reageren op positieve berichten dan op negatieve. Misschien geldt het ook wel voor mezelf, maar ik hoop (en denk eerlijk gezegd ook) van niet. W.b. facebook komt het misschien ook door de ‘vind ik leuk’ knop: dat is een makkelijke manier om op een leuk berichtje te reageren, maar op een minder leuk berichtje niet echt passend. Waardoor reacties dan waarschijnlijk helemaal uitblijven. Maar zoals ik al zei ervaar ik wat jij beschrijft niet alleen als een facebookverschijnsel.

  10. Ine Doolaard schreef:

    Heel mooi geschreven, Anja. Ik hoop niet dat je echt van je geloof afgestapt bent, want mij geeft het erg veel steun om God als mijn Vader te kennen. Gods Zegen, en mogen een betere dag hoop en bid ik voor je.

    • m. schreef:

      hallo, ik denk niet dat ze letterlijk van haar geloof af is gestapt, het ging meer over de pepernoten eten in november volgens mij

  11. Anja de Jong schreef:

    dag allemaal die gereageerd hebben en ook die (nog) niet gereageerd hebben 😉
    Het was en is dus een boeiend onderwerp en leeft behoorlijk onder de mensen. Ter geruststelling: ik ben niet van mijn geloof gevallen, dat ging over het feit dat ik in principe geen pepernoten wil kopen en eten voor november, maar kon vorige week de verleiding niet weerstaan.
    deze blog over face- of fakebook was ook een constateren van een feit dat facebook heel veel op het werkelijke leven lijkt. Ook in het werkelijke leven kunnen mensen wat ‘moeilijk’ omgaan met moeite en verdriet. Dat geeft niet: niet in die zin van: zolang je het maar niet ontkent of er voor wegloopt.
    En nee….ik zet niet altijd alles over mijn diepste gevoelens op facebook, dat blijft tussen God en intieme vrienden of familieleden. Voorbeeld: ik zet wél op facebook dat het de sterfdag is van mijn broer met een passende foto en/of I.M. my brother, maar ik ga daar niet op schrijven weke emoties het allemaal oproept als ik terugdenk aan dat afgrijselijke ongeval en die dag dat hij stierf en dat ik daardoor in een depressie terechtkwam. Ook ik maak een schifting in werkelijkheid en allerdiepste emotie Ja, dat klopt…..maar wat ik niet doe is alleen maar de (aller)leuk(st) dingen neerzetten, want dat zou er dan op lijken dat ik altijd alleen maar gelukkig ben.
    Met God heb ik een goed leven, enerverend met pieken en dalen, lief en leed, alleen-zijn en vele vrienden en familie, kortom: een LEVEN met armen die mij opvangen. Soms voel ik die niet, maar weten met mijn verstand wel oftewel: that’s faith!
    en Arend-Jan: blijf reageren en schrijven, we leven graag ook met jou mee.

Deel dit verhaal:
Auteur van de week

Geschreven door:

Thema: Blog
13 oktober 2014

29 x gelezen
Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars