Fouten

Ze komt tegenover me zitten in de verder lege coupé. Ik ben op weg naar de universiteit voor een tentamen Dogmatische Theologie en doe nog een poging om iets van de taaie stof op te nemen. Ze ziet mijn boeken en kijkt naar mij. Een vrouw van begin dertig.

Plots vraagt ze: “Geloof jij?”

“Euh… ik probeer het meestal wel, ja” stamel ik.

 

Dan begint ze te vertellen: ze is katholiek opgevoed, getrouwd in de kerk en een half jaar geleden is ze bevallen van haar eerste kindje.

Dat kindje heeft zes weken geleefd, had een erfelijke aandoening, die niet tijdens de zwangerschap was ontdekt. Zij wilde het kindje nog laten dopen, maar de priester had dat geweigerd: hij doopte geen dode kinderen. Gelukkig hadden ze een protestante dominee gevonden die de doop wel wilde uitvoeren. Sindsdien heeft ze genoeg van kerken en met God weet ze het ook niet meer zo goed.

“Denk jij dat God fouten maakt?” vraagt ze mij.

Ik kijk naar buiten, ondertussen heftig zoekend naar wat ik echt zelf geloof.

“Ik geloof niet dat er waardeloos leven bestaat” breng ik uit.

“Oh nee, dat zeker niet, die zes weken waren de mooiste van mijn hele leven” zegt ze vol vuur, “maar ze hadden wel langer mogen duren”.

We blijven allebei zwijgen, alsof we ter plekke een ‘in memoriam’ houden.

Ze maakt aanstalten om op het volgende station uit te stappen. Ik wil haar een hand geven, maar ze omhelst me. Ik kijk haar na, door het raam, en zwaai: dag lieve, dappere onbekende.

Voor het tentamen ben ik gezakt, teveel fouten.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars