MENUMENU

Geen Nee

Ludwig en Snuffie lopen parmantig voor me uit, staan af en toe even stil om wat te snuffelen of om hun behoefte te doen en daar gaan ze weer. Ludwig is een langhaar Teckel en Snuffie een wit hondje, dat het meest weg heeft van een Maltezer Leeuwtje. Het zijn de grootste vrienden in ons gezin. En het ziet er schattig uit, zo’n roodbruine lange hond naast zo’n klein parmantig wit hondje. Dat vinden veel kinderen ook, dat maak ik tenminste op uit de vele reacties onderweg: “aaaahhh, wat lief! Mag ik ze aaien?“  Nou, nee, dat mag dan weer niet……

Doe maar niet

Niks dramatisch of zo hoor, maar ik vind het verstandiger om Ludwig niet te aaien. Die houdt daar namelijk niet van en laat dat wel eens merken (een snauw opzij). Met onze eigen kinderen is er geen enkel probleem, die kunnen alles met hem doen (bij wijze van spreken dan), maar anderen houdt hij liever op afstand. Dus als kinderen het vragen, zeg ik meestal: nou, die bruine doe maar niet, want die vindt dat niet leuk, maar die witte mag je wel even aaien.

Ik wil

Meestal is het daarmee klaar. Maar vandaag ging het anders. Een jongetje komt naar me toe gerend en stapt zonder iets te vragen op de hondjes af. Ik hou ze kort aan de lijn en zeg tegen het jongetje, niet doen hoor. Hij loopt toch met uitgestoken hand door. Iets harder, zeg ik: Niet doen! Het jongetje kijkt me verontwaardigd aan en zegt brutaal: “Waarom niet, ik wil ze aaien!” Ik leg hem uit dat die bruine hond dat niet leuk vindt en loop snel door. Het jongetje kijkt me heel boos aan en loopt mopperend naar z’n moeder.

Niet afwijzen

Het is niet de eerste keer deze week dat ik merk dat het lastig is om ‘nee’ te accepteren. Net zo goed bij mijn eigen kinderen, maar ook bij volwassenen. We halen ons iets in het hoofd en dan moet het ook op die manier doorgaan en als dat niet gebeurt, worden we boos, sommigen zelfs heel erg boos! Het is soms net of we geen teleurstellingen meer mogen krijgen, geen nee mogen horen, niet afgewezen mogen worden.

Waardevol

Natuurlijk hou ik ook niet van teleurstellingen, natuurlijk vind ik het ook niet fijn als iets niet doorgaat zoals ik het graag zou willen en natuurlijk heb ik ook tijd nodig om dingen te verwerken, maar hoort dat niet ook bij het leven? Het leven is immers niet altijd maakbaar? Ik hoop dat we met z’n allen wat  minder snel boos, en zeker minder snel héél èrg boos, worden op elkaar als het antwoord een keer nee is. Het is soms best lastig, maar leren accepteren, is wel heel waardevol.

 

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Marleen Samplonius-Ottens

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars