MENUMENU

Geesje: “De letters schrijven door”

Vorige maand overleed mijn oma, op 93 jarige leeftijd, na een lang, maar dapper gedragen ziekbed, zo stond op de kaart. Het was een mooi en goed afscheid, met gezellig napraten met een kop thee en een Zeeuwse bolus toe. Die avond mochten we rondkijken in het huis van oma, een beetje als winkelen. Er plakten al briefjes met namen van nichten op bloempotten en schaaltjes en schilderijen van oma’s hand. Ik kwam regelmatig bij oma, als ik weer eens in Zeeland was. De laatste jaren lag ze in een bed beneden en zat ik zodoende alleen nog in de woonkamer. Naar boven gaan bij oma was nu als een trip-down-memory-lane, er was boven nog haast niets veranderd.

Spullen met een verhaal

Heel veel spulletjes waren bekend, hoewel ik ze de dag daarvoor niet op had kunnen noemen. Spullen met een verhaal, met een herinnering. De wollen prikkeldekens, waaronder je sliep bij het logeren. Het porseleinen bakje waarin oma de snoepjes bewaarde,  het rubber piephaasje, waar mijn kinderen bang voor waren. We trokken alle kasten open, op zoek naar mooie schatten. Hier een doosje met oude foto’s, daar een map met oude tekeningen die ik en de andere kleinkinderen voor oma maakten.

Spullen met een verhaal

Op zolder vond ik een prachtige rode kist met de initialen van opa die al tientallen jaren eerder overleed. Het was de kist, zo vertelde mijn vader, waar mijn opa mee terugkeerde uit Duitsland, na zijn dwangarbeid in Leipzig. We vonden ook een informatiefolder ter voorbereiding van wie in Duitsland werken gaan. Spullen met een verhaal, een mooi verhaal, een droef verhaal. Soms lachten we, soms waren we stil en onder de indruk.

Letters

Op het achterkamertje vonden we oma’s teken- en schilderspullen. Aquarelpapier en verf, inkt en kroontjespennen. Er lag tot mijn verbazing ook een studieboek voor handlettering. Nooit had ik geweten dat oma net als ik een letteraarster was. Er lag een schriftje bij, gevuld met prachtig gekalligrafeerde letters, gedateerd met haar meisjesnaam in oktober 1938. Zo schreef ze, 13 jaar oud, met mooi gekrulde letters:

Het geloof nu is een vaste grond der dingen die men hoopt en een zeker bewijs der zaken die men niet ziet.

Voor haar rouwkaart schreef en illustreerde ik haar trouwtekst in mijn eigen mooiste letters, als creatief soort afscheid:

Ik geef inzicht en wijs je de weg die je moet gaan. Ik geef raad, op jou rust mijn oog. Psalm 32:8

Daar overlapt het verhaal van oma het mijne, beide schrijvend met mooie letters, de teksten die ons raken. De letters schrijven door en daar gaat haar verhaal in het mijne verder, met haar boek en haar letterschriftje in mijn boekenkast.

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
Geesje Jaakke-den Toonder

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars