MENUMENU

Geheimen en herinneringen

Herinneringen nemen plaats in het heden. Ze duiken vaak onverwacht op.

En langs het tuinpad van mijn vader, zag ik de hoge bomen staan. Ik was een kind en wist niet beter dan dat het nooit voorbij zou gaan.

Herinneringen

Dit lied van Wim Sonneveld kom ik nog regelmatig tegen. Ik was een kind en wist niet beter …  Herinneren jullie je jeugd nog? Ik gebruik met opzet niet ´onbezorgde jeugd´, want de kinderjaren zijn niet voor iedereen zonder zorgen (geweest). Maar als kind heb je iets zuivers dat je met een open blik de wereld laat benaderen. Kinderen lijken meer dan ouderen de kern te kunnen raken. In het dorp en later in een groter stuk wereld. Vanaf heel jong was ik gefascineerd door alles wat er zich om me heen afspeelde. Een dromer zou je me kunnen noemen. In de natuur, tussen mensen, in de kerk, alles was interessant. Ik ging als enige met mijn vader naar de Hoogmis op zondag en verbaasde me daar over de wierook, de geheimzinnige woorden (Latijn was toen nog abracadabra voor me), de kleurrijke gewaden , de communie, gebeden en gebedjes. En over de grote mensen die daar een geheim leken te delen.

Kindervragen

´Mam, waar woont God, in de kerk?´ ´God woont overal.´ ´Hoe kan dat?´ Denk maar aan de wind, die waait ook overal.´’Zit God ook tussen mijn boterham met kaas?’ ´Hoe kan God ons zien?´ ‘Tja, dat weet ik ook niet precies.´ ´Ik denk dat ie een grote verrekijker heeft met hele sterke glazen, zodat hij iedereen overal en altijd kan zien.´ Wat zeg je dan? Niets, dan glimlach je als ouder en aait je kind over zijn of haar bolletje. Want: wie is  en waar woont Die waarover we spreken? Nu, bijna 30 jaar later, zou ik dat antwoord nog steeds schuldig moeten blijven.

20150624 Herinneringen_blog2

Kapel O.L.V. van Ter Eecken (Kapellebrug, Z.Vl.)

Volwassen vragen

Mijn kinderen vonden het leven een fascinerende ontdekkingsreis. En dat blijft het. Nu komen er weer vragen, maar van een heel ander kaliber: ‘Waarom is de kerk tegen homoseksualiteit?’ of ‘Vind jij het ook niet hartstikke oneerlijk dat gescheiden mensen niet in de kerk mogen  trouwen?’´Mam, waarom geloof jij?´ ´Omdat ik geraakt ben door Gods compassie. door het leven en de leer van Jezus, door het verhaal van de verhalen van toen die nu nog waardevol zijn. Omdat ik blij ben dat jullie geboren mochten worden … ´ Dat is wel het langste antwoord dat ik ze ooit gaf. Want meestal zijn dit soort vragen lastig te beantwoorden. Het is van een intieme soort, waar je zorgvuldig mee omgaat.  ‘Mam, wat is het mysterie van het leven?’ “Da’s geheim, kind  …’

Stilteplaats

De kerk is voor mij ook een plaats van stilte om vragen te stellen. Ik denk aan het Mariakapelletje in mijn geboorteplaats, waar oma, moeder en tantes zo graag naar toe gingen. Mannen heb ik er nauwelijks gezien. Het werd goed bezocht en was na verloop van tijd een klein bedevaartoord. Nog steeds bezoeken zo’n 30 mensen per dag die kapel om er een kaarsje aan te steken, te bidden of de stilte op te zoeken. Dat doe ik ook zelf regelmatig in mijn huidige woonplaats. Ik ga graag bij de Piéta in een verder lege kerk zitten. Voor mij symboliseert het beeld het leven, lijden, sterven en opnieuw tot leven komen. Het maakt me dankbaar en laat me beseffen hoe belangrijk het is lief te hebben, maar ook te rouwen. Als het kind van toen, maar met veel oudere ogen en een rugzak vol ervaringen, kan ik nog stil om me heen kijken.Ik heb wat meer levenservaring, maar of ik meer antwoorden heb dan vroeger? Het is meer een aanvaarden van en vertrouwen op geworden. Ik koester de geheimen en herinneringen.

Toen ‘k langs het tuinpad van mijn vader, de hoge bomen nog zag staan, was ik een kind hoe kon ik weten, dat dat voorgoed voorbij zou gaan.

Glas-in-lood raam in kapel

Glas-in-lood raam in kapel

Reageren

Reacties

Deel dit verhaal:
MijnKerk.nl

Geschreven door:

Zoeken:

Populaire berichten

Kaarsjes:
Bekijk meer kaarsjes
Steek zelf een kaarsje aan
Kaars